وبسایت و اپلیکیشن بهارات مووی تقدیم میکند
آدرس کانال تلگرامی وبسایت بهارات مووی @bolymix
مدیر وبسایت : نوید مرادی
مترجم : گمنام
‫اتوبوس کی به سیری‌پورم می‌رسه؟
‫بیست دقیقه دیگه. بیدارت می‌کنم، بخواب.
‫یه هفته قبل...
‫رفیق! چرا کتکت زدن؟ ‫- چی شده؟
‫سگ... نزدیک بود منو بکشه.
‫سگ؟ ‫از یه سگ می‌ترسی؟
‫می‌دونی الان واسه چی اینجاییم؟
‫تا اون یارو که کتکت زده رو بزنیم.
‫ولی نمی‌دونم چرا زدت.
‫خیلی حالش خوب بود، ‫واسه همین منو زد.
‫اگه حالش خوب باشه می‌زنه؟
‫آره، اون فرق داره. ‫- خیلی مغروره؟
‫بیشتر از اون!
‫غرور یا ثروت؟ ‫- تو همه چی.
‫اگه آمبانی 7 ساعت می‌خوابه، ‫پی‌جی ما 14 ساعت می‌خوابه،
‫تا وقتی اون بیدار بشه، ‫نصف روز ما گذشته.
‫اگه صبح نشد، ‫شب براش دام بذاریم.
‫همیشه صد نفر آدم دور و برش هستن.
‫ولی جوری رفتار می‌کنه که انگار تنهاست.
‫از من احمق تره.
‫باور نمی‌کنیم.
‫نمی‌تونی بیدارش کنی؟
‫از یکشنبه تا جمعه داشتیم تحمل می‌کردیم.
‫امروز...؟ ‫- شنبه! شانسته!
‫من بیدارش نمی‌کنم. ‫- اگه بیدارش نکنی، می‌زنه.
‫پس من بیدارش می‌کنم.
‫اگه بیدارش کنی، می‌زنه.
‫چرا شیشه بر می‌دارید آقا؟
‫هوا داره تاریک می‌شه آقا، ‫لطفاً بیدار شید آقا.
‫فقط بعد از اینکه بارها و کلوب‌های ‫شهر تعطیل شدن می‌تونیم گیرش بیاریم.
‫واسه همین ساعت 4 صبح رو انتخاب کردم، ‫آناسین خوردم که خوابم نبره.
‫اصلاً آناسین واسه بیدار موندن نیست. ‫- هست؟
‫دوباره اومد!
‫هی پی‌جی! بهت اخطار داده بودم...
‫دعوا یا فیلم؟
‫دعواست! ‫بگو دعوا.
‫دعواست!
‫با گفتن "دعوا"، "لعنتی"... ‫دیالوگ می‌گه...
‫چی شده؟
‫بزنیدش بچه‌ها!
‫کی حساب کرد؟ ‫- تو!
‫کی باید بجنگه؟ ‫- تو!
‫مگه داداش نداری؟ ‫- چرا.
‫پس چرا اینجا وایسادی؟ ‫برو بهش برس.
‫بیا دیگه یارو!
‫هی، اینجا بهیملی نیست، ‫اینجا حیدرآباد!
‫تا 5 دقیقه دیگه بیا.
‫باشه، برو.
‫استراحت تموم شد! حالا وقت اوجشه!
‫یه استراحت دیگه می‌خوام، پی‌جی!
‫اونجا رو! دارن دعوا می‌کنن!
‫دست نگه دارید! بیایید با ‫صحبت حلش کنیم.
‫بیایید بحث کنیم و حلش کنیم.
‫چطور جرئت می‌کنی یه پلیس رو بزنی! ‫- پلیسه!
‫دارم باهاش حرف می‌زنم، نه؟ ‫- باهاش حرف بزن.
‫این کارهای مسخره چقدر دیگه طول می‌کشه؟
‫دارم دیرم می‌شه واسه جشن.
‫تو که هر ماه چند بار دعوا راه میندازی ‫و میای کلانتری،
‫نمی‌دونی این تشریفات چقدر طول می‌کشه؟
‫اگه یه کلمه دیگه حرف بزنه، ‫بازم باید بیای منو از اینجا بیرون بیاری.
‫لازم نیست.
‫منو زد، آقا.
‫راجا بابو، می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫وقتی دلم بخواد حرف بزنم، ‫باهات حرف می‌زنم.
‫اگه می‌خوای با من حرف بزنی...
‫یه چیزی در حد و اندازه خودت درست کن.
‫خیلی مغروره!
‫صبر کنید آقا، یه نفس همه ‫چیز رو براتون توضیح می‌دم.
‫من ارباب قلمرو کریشناگیری هستم.
‫تنها وارث 5000 کرور ثروت،
‫که شامل ملک، کارخانه، ‫جواهرات، زمین‌های کشاورزی و... می‌شه،
‫نکته اینه که من از امروز به بعد بزرگ شدم،
‫یعنی از امروز به بعد همه چیز ‫به خواسته و میل من بستست.
‫چرا داری احساساتی می‌شی؟
‫تا حالا منو سرگرم کردن، ‫بذار چند تا جمله طلایی بهشون بگم.
‫گرفتن 3000 روپیه و خورده‌ای ‫حقوق بی‌ارزش
‫توسط یک کارگر بی‌ارزش از ‫یک رئیس بی‌ارزش،
‫دادن اون به زن و سرزنش کردنش ‫به خاطر بی‌عرضگیش،
‫به خاطر یه اتفاق بی‌ارزش ‫منجر به به دنیا اومدن همچین بچه‌های بی‌ارزشی می‌شه،
‫و ثبت‌نام کردنشون تو ‫یه همچین دانشگاه بی‌ارزشی،
‫برای اینکه مثل تو گیر نکنم، ‫بهت میگم،
‫خوب درس بخون!
‫چون تو یه پدربزرگ پولدار مثل من نداری.
‫آقا، من یه پیشنهاد هم برای شما دارم.
‫یاد بگیر خوب درس بدی، آقا، شاید یه روزی ‫هوس کردم این دانشگاه رو بخرم،
‫و هوس کنم تو رو اخراج کنم،
‫امروز تولدمه، ‫عصر یه مهمونی گرفتم،
‫هر کی می‌خوره، خوش اومده،
‫هر کی نمی‌خوره، ‫رفیق پ.ج. نیست،
‫من پِدا راماراجو رو خوب می‌شناختم.
‫آدم خیلی خوبی بود.
‫اما این پسر مثل سونو سود توی فیلم ‫آرونداتی می‌مونه.
‫از وقتی که پدر و مادر پراوین ‫وقتی بچه بود فوت کردن،
‫مثل یه شاهزاده لوس بار اومده،
‫فرستادنش این دانشگاه دور افتاده ‫که درستش کنن. - قسمت من!
‫اما رفتارش خیلی بده، آقا.
‫برای اینکه از پدربزرگش و ‫ثروتش دور بمونه،
‫فکر می‌کنه ما و درس خوندن ‫اون رو دور نگه داشتیم و ازمون متنفره.
‫با اینکه پدربزرگش فوت کرد،
‫کمیته سرپرستی یه جوری ‫موفق شدن توی دانشگاه نگهش دارن،
‫همون روزی که اومد اینجا گفت ‫به محض اینکه به سن قانونی رسید، درس رو ول می‌کنه.
‫لطفا جدی نگیر.
‫انگار منو صدا زدی، ‫چی ازم می‌خوای؟
‫حتی اگه کارت واجبه، ‫باید خودت بیای پیش من.
‫با اینکه شاه اینجاست، ‫هنوز نشستی،
‫می‌تونم ساده بودنت رو درک کنم.
‫کی؟ ‫- تو!
‫پ.ج.، باید با بزرگترت ‫اینجوری رفتار کنی.
‫اگه این کارو نکنم چی آقا؟ ‫قبلا بهت گفتم.
‫درس خوندن روم عوارض جانبی عجیبی داره.
‫یه سال رو تموم کردی،
‫اگه دو سال دیگه هم تلاش کنی، ‫مدرکت رو می‌گیری.
‫باهاش چیکار کنم آقا؟
‫من از فردا می‌تونم به ۱۰۰ نفر ‫کار بدم.
‫غرورش رو دیدی آقا؟ ‫چطوری با این اداهاش کنار بیایم، آقا؟
‫پس برای انصراف اقدام کن.
‫اونم باید بهت بگم آقا؟ ‫خودت امضا کن.
‫حالا دیگه حالش جا اومد.
‫از امروز ما غریبه‌ایم.
‫اگه به دانشگاه کمک مالی نیاز داشتی، ‫بیا قصر من.
‫می‌ریزم به پات!
‫ماشین رو روشن کن!
‫اون یه امبانی دیگه‌س...
‫یه اسکناس متحرکه...
‫یه مرد جوونه...
‫ذاتا یه مبارزه...
‫برای استراحت، اورست رو می‌خره...
‫تنها پسر جذابیه که ‫می‌تونه به دلار هم لرزه بندازه...
‫یه پسر جذابیه که ‫عاشق تعریفه...
‫یه پسر جذاب با ‫کلی پول...
‫می‌گه پول سن و سال سرش نمیشه...
‫با آهنگ فولکلور ‫به سبک کلاسیک برقص...
‫یه آدم نادونی گفت ‫تلاش آدم رو عاقل می‌کنه...
‫اما من میگم خدا تو پول...
‫خدا تو پوله... ‫پول خود خداس...
‫من خود خداهم... ‫پول موهبته منه...
‫عبدل کلام ازمون خواست که رویاپردازی کنیم...
‫اما من، یه خدا، میگم اون رویاها رو بخر...
‫از فامیل تهی‌دست ‫اما از ثروت غنیه...
‫از عرق ریختن و کار کردن بیزاره...
‫خوش گذروندن هدف زندگیه منه...
‫من از احساسات خیلی دورم...
‫کلاغ... کلاغ سیاه... وقتی ‫یه چراغ گذاشتم توی دهنش...
‫وقتی چراغ رو دادم به تپه... ‫تپه بهم علف داد...
‫من علف رو دادم به گاو... ‫گاو بهم شیر داد...
‫من شیر رو دادم به استاد... ‫استاد بهم درس داد...
‫درس رو دادم به عمو... عمو ‫دخترش رو به ازدواج من درآورد...
‫عروس... من... غنچه‌های یاس... ‫اسمش چیه؟ اون یه ارباب جوونه!
‫من توی شراب حمام می‌کنم... ‫به خلیج فارس بنزین صادر می‌کنم....
‫به بیل گیتس پول قرض می‌دم... ‫بهت نشون می‌دم غرور واقعی یعنی چی...
‫قدرتی که زندگی رو می‌چرخونه پوله... ‫زندگی پوله...
‫پول زندگی رو می‌چرخونه... ‫پول خود زندگیه...
‫تصویر الهه لاکشمی رو ‫روی دلار حک کن...
‫این ایده منه...
‫بازی‌ای که من می‌کنم ثروته...
‫من توی عشق و دوستیم...
‫صبر کن پدر.
‫من باهاش کلی حساب و کتاب دارم، پدر.
‫برو عزیزم.
‫چی؟
‫انگار داری میری. ‫- خب که چی؟
‫تکلیف منو چی کردی؟
‫بازم باید بهت بگم، آره؟
‫منظورم سیندهو، عشق سابقم،
‫دیگه حرفی ندارم.
‫فقط یه خداحافظی برای همیشه، همین!
‫قول دادی شریک زندگیم باشی.
‫یه لحظه ضعفتو دیدم. ‫ازت خوشم اومد.
‫با هم قرار گذاشتیم. ‫اشتباهی فکر کردیم عاشق همیم.
‫ولی نیستیم.
‫ولی عشق من به تو واقعیه.
‫من مثل پیتزا هستم، و ‫تو مثل یه برگِ..
‫ما به هم نمیایم.
‫یه مرد محلی پیدا کن و باهاش ازدواج کن.
‫هزینه عروسیتو هم میدم.
‫پیشنهاد ویژه، فقط مخصوص خودت.
‫با احساسات بازی نکن.
‫من هیچ وقت باهات بازی نکردم.
‫تو هیچ وقت تو عشق با من صادق نبودی. ‫- من؟
‫برای همینه که دارم به فکر آینده خودم هستم.
‫من فقط نگران موقعیت و جایگاه خودم هستم.
‫دیدی عزیزم، ‫اصلا آدم نیست؟
‫بیا عزیزم، بسه دیگه این همه تحقیر.
‫دیگه لازم نیست اینجا بمونیم. ‫بریم خونه.
‫کریشناگیری کینگدام
‫اشتباه میکنی راجا بابو.
‫میدونی چجوری هستی؟ ‫- چجوریم؟
‫شبیهِ راهنمای هتل 5 ستاره هستی.
‫به هر حال مردم منتظرم هستن، ‫بعدا میام.
‫بذار ببینم.
‫وایسا اونجا!
‫نوشیدنی مجانی بخور و برو پی کارت.
‫مبارک باشه داماد!
‫بیا آمروتا! ‫کنارش بشین.
‫این صندلی مال توئه.
‫چرا اینجا نشستی عزیزم؟
‫صندلی خالی بود، واسه همین...
‫هر جا صندلی خالی دیدی میشینی؟
‫منتظر چی هستی؟ ‫ببرش.
‫فکر کنم حالش خوب نیست، بریم.
‫من، رودرا راجو، از ‫خانواده سلطنتی ویئرانالا،
‫این وصیت نامه رو با عقل و شعور کامل ‫مینویسم،
‫ثروتی که از اجدادم به جا مونده ‫و اموالی که تو این مدت به دست آوردم،
‫طبق دستوری که ‫الان میدم،
‫دستور میدم که بین ‫ورثه، اقوام و افراد تحت تکفلم تقسیم بشه،
‫به جز این، کارخونه ها، املاک، مزارع ‫به ارزش 5000 کرور،
‫میخوام به تنها وارث من، ‫جایاراماراجو، داده بشه،
‫اما جایاراماراجو باید یه سری شرایط رو ‫دارا باشه تا به این ثروت برسه.
‫پدربزرگ اینطوری نوشته؟ ‫- آره.
‫اگه نتونه صلاحیتشو ثابت کنه،
‫میخوام که ثروت بین ‫یتیم خونه ها و معابد تقسیم بشه،
‫و این مسئولیت رو به دادگاه ها می سپارم.
‫اون شرایط چیه؟
‫اول، پراوین باید ‫مدرک لیسانسش رو بگیره،
‫باید فقط تو 3 سال تمومش کنه!
‫باید اون 3 سال رو تو خوابگاه ‫نظامی سیریپورام راجانا زندگی کنه،
‫و باید تو دانشگاه دولتی ‫مانگاما اونجا درس بخونه.
‫سیریپورام؟ ‫- آره.
‫آب میل دارین آقا؟
‫داری منو مسخره میکنی؟
‫این به خاطر اینه که زودتر ‫در ماشینو برام باز نکردی، گورتو گم کن!
‫با پذیرفتن 3 شرط بالا،
‫شرط بعدی 3 ماه ‫بعد از ثبت نام تو دانشگاه اعلام میشه.
‫حتی اگه یه درس رو هم بیفته...
‫لطفا تا آخرشو گوش کن!
‫چرا؟
‫مگه میتونه مدرکشو بگیره؟
‫من با 1 لک روپیه کلِ مدرسه رو ‫خریدم تا کلاس دهم رو قبول بشه.
‫هیچ شانسی نداره که قبول بشه و ‫اموال رو به دست بیاره.
‫وایسا... کجا داری میری؟
‫اخراجی! تو هم اخراجی! ‫گورتونو گم کنین!
‫تو هیچ قدرتی برای اخراج ما نداری.
‫تو هنوز ‫زمام امور رو به دست نگرفتی.
‫هنوز خیلی حرفا مونده که بشنوی.
‫داری خودمانی صدام میکنی؟
‫از اینکه فحش ندادم تشکر کن.
‫یه آدم پولدار چطوری ‫میتونه یه آدم فقیر رو بیشتر از این تحقیر کنه؟ شوخی میکنی؟
‫فقیر... ‫- اون هیچ وقت به این اموال نمیرسه.
‫منتظر اون موندن حماقته.
‫بابایی نه... ‫یه بار باهاش حرف بزنیم.
‫ببین چطوری عوض شد وقتی فهمید ‫به ارث نمیرسم.
‫ببین چطور داره اون دختره رو میکشه میبره.
‫موضوع رو عوض نکن.
‫مثل 300 تا دانش آموزی که با بورسیه ‫این پادشاهی دارن درس میخونن،
‫تو هم باید با همون درس بخونی.
‫چطور؟ ‫- با گرفتن ماهی 2500 روپیه!
‫2500 روپیه؟ ‫- برای یه ماه!
‫میخوای ول کنی؟
‫هیچ وقت نگفتم ول میکنم.
‫داریم میریم سیری‌پورام، ‫وسایلمو بزار تو ماشین.
‫باک رو پر کن.
‫چرا قطع کرد؟
‫نه فقط اون، همشون ‫برای سه سال تلفن رو جواب نمیدن.
‫نه خدمتکار. ‫هیچی!
‫باید مثل یه آدم معمولی زندگی کنی.
‫دست نگه دار! قیمتش 30 هزار روپیه هست!
‫اگه خرابش کنی، از ‫بورسیه‌ات کم میشه.
‫اگه برات مهم نیست، خرابش کن.
‫کجاست؟ لعنتی کجاست؟
‫اینجام، راجا بابو. ‫- اینجایی؟ دارم میام.
‫پدربزرگ!
‫با اینکه کلی شرط گذاشتم، ‫هنوزم دوستم داری.
‫پیر خرفت! ‫- خدایا!
‫نه عزیزم...
‫میخوای نذاری این ملک رو بگیرم، ‫درسته؟ - همچین قصدی ندارم...
‫مدرکم رو میگیرم و پرتش میکنم ‫تو صورت وکیل،
‫و این ملک رو میگیرم،
‫و تا قرون آخرش رو ‫جلوی چشمات خرج میکنم.
‫تو هم از تو عکس تماشا کن، ‫نمیذارم یه آب از گلوت پایین بره.
‫چه سرنوشت غم‌انگیزی! دارم با ‫عکسا و دیوارا حرف میزنم!
‫دیوونه شدی؟
‫ملک رو میگیرم.
‫اگه مدرک و گواهی پایان تحصیلم ‫رو بدی...
‫کیه؟ ‫قیافه‌ات مثل شاهزاده‌هاست!
‫نه آقا، من پراوین هستم. ‫- پراوین؟
‫دو روز و دو ساعته که ‫حافظه‌ام رو از دست دادم.
‫یادم نمیاد کی هستی!
‫شما یه آدم مسن هستی! ‫باید مردم رو ببخشی!
‫اگه مدرک و گواهی پایان تحصیلم رو بدی، ‫دیگه هیچ وقت نمیام اینجا.
‫اوه اون؟ گفتی که ‫یه جایی پرتش کنم، درسته؟
‫شاید بچه‌ها یه جایی ‫پرتش کرده باشن.
‫فکر کنم این دیالوگ رو شنیدم!
‫آقا، لطفا حداقل به عنوان ‫فارغ التحصیل دانشگاه در نظر بگیر.
‫اینجا درس خوندی؟
‫اگه بتونی حداقل یه نفر رو ‫پیدا کنی که شهادت بده،
‫مدرک و گواهی پایان تحصیلو بهت میدم.
‫شما بهش درس دادین؟
‫اون ما رو نمیشناسه و ‫ما هم نمیدونیم اون کیه!
‫به هیچ وجه نمیتونم بهت ‫گواهی پایان تحصیل بدم.
‫اگه مدرک اینترت رو میخوای، ‫بیا دفترم،
‫پرتش میکنم تو صورتت. ‫ماشین رو روشن کن!
‫اتوبوس رو نگه دار!
‫پیاده نمیشی؟ ‫- چرا؟
‫پیاده شو، رسیدیم سیری‌پورام.
‫این مرغ مال کیه؟ مال توئه؟
‫هنوز پیاده نشدی؟
‫انگار تازه وارده.
‫یه کیف دیگه هم داشتم.
‫کی میدونه؟ خودت حواست به ‫وسایلت باشه. برو دیگه!
‫چرا پرتش میکنی؟ ‫آدم روانی!
‫گذشته سیری‌پورام
‫من اولم! ‫- برو!
‫خوابگاه راجانا کجاست؟
‫این بچه از کدوم قریه ست؟
‫میدونی خوابگاه راجانا کجاست؟ ‫- آره.
‫راه رو نشونم بده. ‫- بهت نمیگم.
‫میدونی خوابگاه کجاست؟
‫میدونی خوابگاه ‫نظامی راجانا کجاست؟
‫میدونی که وقتی تراکتور ‫آپی میاد نباید تو جاده باشی؟
‫خیلی آدم مهمیه؟
‫هی آپی! تو هیچ وقت عوض نمیشی.
‫این چه وضع جمع شدنه تو جاده ست؟ ‫احمق‌ها!
‫فهمیدی؟ ‫- خیس شدم!
‫اینجا خوابگاه نظامی راجاناست! ‫- اینجاست؟
‫اگه پول بدی، میرم.
‫بگیر.
‫مثل یه خونه متروکه ست!
‫چرا آشغال میریزی ‫رو من، کثافت؟
‫خودت کثافتی، ‫گمشو احمق!
‫احمق عوضی! ‫چرا دارم با یه احمق بحث می کنم؟
‫ببخشید...
‫من؟
‫اگه با تو نیستم، دارم با ریکشا سوار حرف میزنم؟ - دارم میام.
‫اگه مردم از بالا آشغال بریزن، راجانا چیکارست؟
‫اینجا هیچ قانونی نیست؟
‫فقط قانون داره! ‫ولی هیچ وقت اجراش نمی کنه!
‫همینطوری ولش کردی؟
‫اگه کسی رعایت نکنه، پوستشو میکنه.
‫خیلی شاخه؟ ‫صداش بزن بیاد.
‫این چیه آقا؟ ‫- تو خفه شو.
‫این پسره رو بهش تحویل میدم.
‫اون پسره که فکر کرده من بودم آشغال ریخته روم رو پیدا کن.
‫اگه بگی راجانا کجاست، ‫میرم ببینمش.
‫اون پسره رو ببر دفتر.
‫تا اون موقع دمشو قیچی می کنم. ‫- چی؟
‫گفتم اضافه هاشو کوتاه می کنم! ‫گیاها رو!
‫نمیخوام این همه دردسر درست شه،
‫اگه بگی راجانا کجاست، ‫بریم پیشش.
‫بیا، میبرمت پیشش.
‫راجانا رو صدا بزن!
‫تو راجانایی؟
‫محترمانه صحبت کن! ‫اگه میخوای تو این خوابگاه بمونی.
‫شما آقای راجانا هستین؟
‫بخونش!
‫این چیه؟ دعوتنامه؟
‫دفترچه قوانین برای رعایت کردن ‫اگه میخوای اینجا بمونی.
‫خودت بخونش.
‫جدی؟ بذار ببینم!
‫اول، باید صبح ساعت 4 بیدار شی،
‫دوم، باید ورزش کنی یا ‫یوگا کار کنی بعد از بیدار شدن،
‫بعدش نوبت کارهای روزمره مثل ‫دستشویی رفتن و حمام کردنه،
‫بعد از اون...
‫ساعتها درس خوندن!
‫اینقدر زود روزنامه گیر میاری، ‫ده هم حسابی پیشرفت کرده.
‫بعدش یه لیوان شیر.
‫فقط شیر.
‫بعدش خدمت به روستا،
‫تمیز کردن روستا و ‫درس دادن به بزرگسالای روستا،
‫بعد از اون... ‫- حالا دیگه صبحانه ست، نه؟
‫دیگه طاقت ندارم. ‫نه، غذای مونده از قبل.
‫اینجا همبرگر، پیتزا ‫و نودل ندارین؟
‫نون نمیخوای؟
‫اینجا روستا ست و ‫ضمنا خوابگاه راجانا ست.
‫25 ساله داره اینجارو اینطوری اداره میکنه.
‫دانشکده، باغبانی عصرانه ‫و ورزش بعدش میاد.
‫بعدش یه ساعت درس خوندن.
‫صبح درس، تو دانشکده درس و ‫بعدش دوباره شب درس.
‫با این همه درس خوندن میخوان به کجا برسن؟
‫هر چقدر هم بخونن، ‫بیشتر از 100 که نمیشه، میشه؟
‫شام ساعت 7 شب! ‫بعدش هم خواب.
‫باید از این قوانین پیروی کنم؟
‫اومده؟ ‫- میشناسیش؟
‫رفیقت اینجاست و میگه ‫نمیتونه از قوانین پیروی کنه.
‫فورا دارم برش میگردونم. ‫میتونی بری.
‫همون یارو! من نمیرم.
‫اگه میخوای اینجا بمونی، ‫باید از قوانین پیروی کنی.
‫اگه پیروی کنم، یه هفته ای میمیرم. ‫- مشکل همینه.
‫شنیدی چی گفت؟ با اتوبوس بعدی برش میگردونم.
‫بیخیال آقا، ‫داری منو تهدید میکنی.
‫یه صبحانه برام ردیف کن. ‫عصرا هم یه ساعتی...
‫میرم بیرون یه دوری میزنم. ‫اونم قبل شام.
‫و... ‫- انگار میخواد بره بیرون.
‫برسونش ایستگاه اتوبوس. ‫- باشه.
‫خیلی از قوانینت خوشم اومد.
‫پس چرا دانش آموزا ‫خودکشی نمی کنن؟
‫اشکالی نداره حتی اگه ده روز هم باشه، ‫کیفامو ببر داخل.
‫خر باید کار خودشو بکنه و ‫سگ هم کار خودشو.
‫این یه سبزیه که تو آشپزی استفاده نمیشه.
‫اینجا بیشتر شبیه باغ وحشه تا خوابگاه.
‫هنوز خیلی چیزا ندیدی، ‫داری مسواک میزنی، پولاکسی؟
‫هر چقدر هم مسواک بزنی فایده نداره. ‫- گورتو گم کن.
‫مراقب باش یارو! ‫- خفه شو بابا!
‫تازه وارده؟ ‫از کدوم طرفا؟
‫آمریکا؟ اونجا کجاست؟
‫تو دهنته!
‫برو اونور... ‫- از فردا خودت انجامش میدی.
‫شاهزاده من اینجاست!
‫اینم قصر شما.
‫تختا کجان؟ ‫- تخت؟ میخوای برگردی پس؟
‫چی؟
‫اومدم بابا!
‫یه آهنگ دیگه!
‫شاید موسس خوابگاهه!
‫چه صفی واسه اینه! ‫این که باغ وحش نیست، پارک ژوراسیکه.
‫دیشب چی خوردی؟ ‫- دوغ.
‫من سامبار خوردم.
‫بیا تو صف.
‫کافیه؟ ‫- فقط واسه تشریفات.
‫اینم خلاصه حرفام.
‫ملی شدن! ‫این هشتمین پیرهنمه.
‫فکر کنم قبلاً دیدمت. ‫- نه من، این لباسو دیدی.
‫این که لباس خودته.
‫نگران نباش، ‫اسمش ملی شدنه.
‫هر چی خوشش بیاد برمیداره. ‫غیر از کتابا.
‫اونارو اینجا میذاره سر جاش. ‫راستی من کانا بابو هستم.
‫چند نفر تو این اتاق جا میشن؟ ‫- هشت تا. با خودت.
‫به این تو محل ما میگن جلسه. ‫نه اتاق.
‫این چیه؟
‫باهاش آزمایش میکنم.
‫این عروسکا چین؟ ‫- این پاندیلا رام بابوئه،
‫یه کم خجالتیه، واسه همین از ‫این عروسک استفاده میکنه تا حرفشو بزنه،
‫این سیدانتام لوکانادهان، ‫از دانته وادا اومده،
‫هنوزم اون پیرهن قرمزی که باباش بهش داده رو میپوشه و زود احساسی میشه.
‫پولاکسی! معلم تلگو به خاطر موهای سیخش این اسمو روش گذاشته.
‫این ناقاراجه، عاشق فیلمه.
‫آرزوشه ستاره سینما بشه.
‫اینام هم اتاقیامونن.
‫چرا این بقچه تکون میخوره؟
‫اوه این مقبوله، ملقب به مابول، ‫از آمریکا برگشته،
‫هنوز به ساعت خواب اینجا عادت نکرده، ‫واسه همین روزا میخوابه،
‫شب بهت معرفیش میکنم.
‫سوپرمارکت نزدیک اینجا هست؟
‫یه سوپر بازارش هست.
‫کجایی لعنتی، احمق؟
‫اینجام! ‫- خب وقتی اینجایی چرا زنگ میزنی؟
‫سریع بیا اینجا، ‫اونو هم با خودت بیار، خنگ.
‫تا فحشت ندم نمیفهمی، نفهم!
‫چی میخوای؟
‫همش انگلیسی، لازم نیست تلگو حرف بزنی؟
‫شوخی کردم، همه چی اینجاست. ‫یه نگاه بنداز!
‫عزیزم!
‫ببین مشتری چی میخواد.
‫تو... تو یه خواهر ‫تو حیدرآباد نداری؟
‫سیندو. ‫- آره، سیندو!
‫من سیندو هستم!
‫پس اون که تو حیدرآباد بود کی بود؟
‫حالا فهمیدم، تو رو اونجا قال گذاشتم ‫تو هم اومدی اینجا.
‫گفت اینجاست، کجاست؟
‫چیکار میکنه؟
‫چی میخوای؟ ‫- دنبالم بیا.
‫پیداش کردم.
‫چک کن و بهم بگو.
‫بدون نگاه کردن میتونم بگم، ۹.۳۰
‫الان کجایی؟ ‫- من؟ من تو خوابگاه راجانا هستم.
‫چرا میخوای بدونی؟ ‫- احمق، از من سوال میپرسی.
‫همونجا بمون، راجانا میکشتت.
‫تو!
‫گفتی سوپرمارکت ‫ولی اینجا که بازار ماهیه.
‫هر چی میخواستم پیدا نکردم، ‫اینارو واسه من بگیر.
‫انگار تازه وارده.
‫اینجا کار میکنه؟ ‫- کارت رمزدار؟
‫بگیرش. ‫- بکشش رو دستگاه. منظورم اینه که رمزشو بخراش.
‫یه بار دیگه رمزشو بخراش.
‫لطفاً یه بار دیگه رمزشو بخراش.
‫مشکل از دستگاهه؟ ‫- مشکل از کارته.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫کارت اعتباری من کار نمیکنه، ‫اصلاً تو حسابم پول هست یا نه؟
‫کلی پول هست. ‫- گوشی.
‫ولی بهت گفتم، کارتای اعتباری و ماشینت ‫کار نمیکنن،
‫فعلاً هیچی نداری!
‫فکر کنم یادت رفته.
‫لطفاً قطع کن.
‫بگیرش.
‫من از این چیزا استفاده نمیکنم.
‫بیا چند تا چیزو حذف کنیم.
‫صابون و دئودورانت کافیه، ‫بقیه چیزا رو بذار بمونه.
‫بابا! ‫- چیه عزیزم؟
‫هیچکس نیست حنارو رو دستم بکشه.
‫تو نمیتونی حداقل کمکم کنی؟
‫باشه، بده.
‫دیدیش عزیزم؟
‫یه ذره هم به خودت نرسیدی ‫حالا امروز طرح حنا می‌خوای؟
‫حس کردم اینطوره عزیزم.
‫هنوز فراموشش نکردی.
‫نفسم بند اومده... ‫اگه پیشم بیای...
‫در حال مرغم... ‫لطفا جونمو نجات بده...
‫قلبم داره از وجودم کنده میشه ‫و با تو میره...
‫گیج شدم و ‫این منو اذیت می‌کنه...
‫پاره پاره پیشم بیا... ‫مثل کلمات شیرین عسل بیا...
‫با ملاقات، ‫پیوند عشق محکم‌تر میشه؟
‫دوران جوانی شیرینه ‫و لذت بخشه...
‫نفست بند میاد؟ ‫- اگه پیشم بیای...
‫چه گناهی بهت کردم؟ ‫- جونمو نگیر...
‫گفتی عشق امنه و ‫زندگیمو تکون دادی...
‫خشم ساختگی قشنگه، ‫بیا ای دلبر شیرینم...
‫برای تو...
‫جوانی شیرینه...
‫یه خواب قشنگ دیدم، ‫اگه واقعی بشه بسه.
‫بگو چیه؟
‫یه باغ قشنگ مثل این، ‫یه نیمکت توش،
‫آسمون قشنگ از ‫دور تماشا می‌کنه،
‫ماه... مهتاب...
‫من و مردی که دوستش دارم،
‫دستاشو گرفتم.
‫مگه من اینجا نیستم؟
‫فقط به حرفم گوش کن.
‫مردونگی شیطون تو رو آرزو کرده...
‫دل عاشق جوون خوش‌تیپ شده ‫و رفتارش عوض شده...
‫چطوری دل کوچولومو دزدیدی؟
‫این یه طلسم جادوییه که داره ‫توهم ایجاد می‌کنه...
‫این یه زخم لذت بخشه که ‫توسط جوونی داده شده...
‫نفسم بند اومده... ‫- پیشت بیام؟
‫در حال مرغم... ‫- دلیلش بشم؟
‫می‌خوای مثل ‫قطرات بارون شیطون خیس آب‌ت کنم؟
‫می‌خوای با ‫چتر زیباییم جلوتو بگیرم؟
‫جوونی جهنمه و ‫خواسته‌ها دارن شکنجم میدن...
‫از این وجد شیرین می‌ترسم...
‫این یه زخمه که جوونی زده...
‫برای من... ‫- فقط برای تو...
دانلود فیلم و سریال های هندی بدون سانسور از وبسایت و اپلیکیشن بهارات مووی www.baharatmovie.com
‫یکی هم برای من!
‫این یه چیز خوشمزه‌ایه که ‫مامانت درست کرده تا بدی؟
‫این مال من نیست آقا.
‫پس مال کیه؟ ‫- بهش احتیاج ندارم آقا.
‫من خوب درس می‌خونم آقا. ‫لطفا از هرکی اینجا بپرسید آقا.
‫بخاطر تقلبایی مثل تو، ‫این بچه‌های باهوش می‌بازن. برو بیرون!
‫آقا، داره راست میگه.
‫راست؟ ‫- تکه‌ها مال اون نیست.
‫پس مال کیه؟
‫اگه بهم نگی، ‫جفتتونو بخاطر تقلب می‌نویسم.
‫لطفا اگه می‌دونی بهش بگو خواهر.
‫بگو. ‫- وگرنه زندگیم خراب میشه.
‫لطفا بهش بگو.
‫زود بگو.
‫مال پی.جی. ـنه!
‫بشین سرجات.
‫نه پراوین.. ‫- چی نه؟
‫اگه یه آدم به درد نخور از من مهم‌تره،
‫باهام حرف نزن.
‫بهت اعتماد کردم و رازمو بهت گفتم.
‫جلوی همه ضایعم کردی!
‫راجع به جوخه! بهشون ده هزار روپیه رشوه دادم، ‫بهم احترام گذاشتن و رفتن.
‫ولی زندگی اون دانش‌آموز...
‫زندگیش مهمه، نه؟ ‫برو پیشش. برو!
‫می‌خواستم تو رو ‫چند روز دیگه ملکه‌ام کنم،
‫ولی اینم برام خوبه،
‫فهمیدم واقعا کی هستی!
‫فهمیدم چه ارزشی باید ‫بهت بدم.
‫من به غرورم بیشتر از ‫ثروت پدربزرگم احترام می‌ذارم!
‫زدی تو برجکم!
‫بیاین بچه‌ها!
‫نه عزیزم، لطفا به حرفم گوش کن. ‫فراموشش کن.
‫ان.سی.سی. یا ان.اس.اس.؟
‫منو بیدار کردی و ‫سوال می‌پرسی احمق؟
‫همه بیدار شدن و دارن ورزش می‌کنن، ‫تو مثل یه آقا خوابیدی.
‫دعوت‌نامه ویژه می‌خوای؟ ‫بلند شو بیا تو زمین.
‫بیا اینجا. ‫- چی؟
‫این پولا مال توئه؟ ‫- کجا؟
‫زود باش بیا رفیق. ‫وگرنه ناهار خبری نیست.
‫پی.جی.! کفشات امروز امنه.
‫اون شلوارک منه، موقع آفتاب خشک کردن از رو ‫بدنم هم برمیداری؟
‫داداش، کدوما مال توئه ‫و کدوما مال من؟
‫این مال تو. برش دار. ‫- احمق!
‫اگه اینو تو قطارهای بمبئی ازت دربیارن ‫خیلی خوش میگذره.
‫این وقت شب اینجا چه خبره؟
‫وقت شب؟ الان صبح زود ساعت 5 هست.
‫من اولین باره این موقع روز رو میبینم. ‫- این موقع؟
‫اگه میخوای تو دانشگاه دولتی درس بخونی، ‫باید بری تو ان سی سی یا ان اس اس
‫اون واسه کساییه که ‫باید اینجا بمونن و درس بخونن.
‫من یه کاریش میکنم.
‫فکر کنم سخته.
‫اینجا دانشگاه منگاما هست.
‫یه دانشگاه معروف که آدمای بزرگ ‫و دانشمندا ازش فارغ التحصیل شدن.
‫برای همینه که من 5 ساله دارم ‫اینجا کلی مدرک میگیرم.
‫چرت و پرت نگو. ‫- میزنمتا!
‫استاد هندی داره میاد. ‫به هندی حرف بزن.
‫بلد نیستم هندی حرف بزنم. ‫- خب که چی؟
‫هی پورنام ناگاراژو! ‫کجا بودی این دو روز؟
‫چی؟ چی گفتی الان؟ ‫یه بار دیگه بگو.
‫استاد، شما...
‫اون چیه؟ تو بگو! ‫- گوش کن.
‫هی پورنام ناگاراژو! ‫کجا بودی این دو روز؟
‫احمق! دوباره بگو.
‫باید چی بگم واسه دو روز؟
‫دیروز و پریروز.
‫خنگ خدا زده!
‫زبون ایالت و زبون مادریتو ول کردی ‫انگلیسی حرف میزنی؟
‫ای پولاکشی مو سیخ سیخی!
‫دیروز و پریروز.
‫به هندی بگو. ‫- به تلوگو گریه کن.
‫گریه که زبون نداره استاد.
‫گریه یه جور زبونه دیگه.
‫اگه تلوگو حرف نزنیم میزنین،
‫اگه هندی حرف نزنیم میزنین،
‫یه کاری بکنین استاد، شما ‫نسخه تلو Telugu رو بردارین،
‫و شما هم نسخه هندی رو بردارین،
‫و لطفا مارو به خیر و شما رو به سلامت.
‫هر سه تاتون به سه تا زبون گریه کنین.
‫بابابزرگ! این چه سرنوشتیه اخه!
‫خدا رو شکر که مردی، ‫وگرنه الان خودم میکشتمت.
‫الان چرا داره بهم زنگ میزنه؟
‫بگو.
‫میخواد از حالت باخبر بشه. ‫یه روستای دوره...
‫نگران نباش،
‫شیر چه تو جنگل باشه چه تو باغ وحش، ‫گوشت خودشو میخوره.
‫آماده شو که واسه خودت ‫یه کار جدید پیدا کنی.
‫هیچ آرامشی بالاتر از این نیست که ‫دهنت بسته باشه و سرت هم کچل!
‫معنی زندگی تو همینه.
‫دهنتو ببند!
‫طبق سیستم آموزشی هند،
‫اگه تو دو سال لیسانستو تموم کنی، ‫میشه کارشناسی.
‫به تلوگو بگو.
‫تلوگو؟ مگه میشه لیسانسو ‫تو دو سال تموم کرد؟
‫من که نمیخوام درس بخونم، میخرمش.
‫یه پیشنهاد خوب براتون دارم استاد.
‫اگه من تو این دانشگاه درس بخونم ‫براتون خوب تموم نمیشه.
‫منم دیگه اونقدر حوصله ندارم.
‫ولی من به مدرکش احتیاج دارم.
‫اگه بهم بگین چی میخواید... ‫- بهم بگین چیه؟
‫من یه جایی شما رو دیدم.
‫اوه ارتشی!
‫حالا فهمیدم. ‫- چی رو؟ اینکه من مدی رم.
‫شما هم تو این تبانی دست دارین.
‫پس شما از قبل قوانین و ‫شرایط وصیت نامه رو میدونستین.
‫میدونم. لازم نیست توضیح بدین.
‫چقدر میتونین پرداخت کنین؟
‫اگه از من بپرسین چقدر...
‫2 درصد از اموالم، ‫خیلی زیاده،
‫بعد از بازنشستگیتون میتونین ‫باهاش دو تا دانشگاه بسازین.
‫تردید نکنین.
‫راجانا، سوری دانشجوی پارسال ‫داره دخترا رو اذیت میکنه،
‫با پتو بپیچیمش و تو محوطه دانشگاه ‫حسابی بزنیمش؟
‫بزنیمش. ‫- نه استاد، لازم نیست بزنیمش.
‫بریزیم تو شلوارش،
‫اگه تو حیاط پشتی نزدیک ‫لونه مورچه ها ببندیمش،
‫تا یه ماه نمیتونه بره دستشویی.
‫چرا اینجوری حرف میزنه انگار جنایتکاره؟
‫مگه نه؟ استاد، اسید بریزیم روش.
‫تو آزمایشگاه دانشگاه الکی افتاده. ‫- این خوبه.
‫اینجا دانشگاهه یا زندان مرکزی؟
‫این همون کالجِ، این هم اون پروین جایاراماراجوئه که بهت گفته بودم.
‫خودشه؟ ما درستش می‌کنیم!
‫پس همه‌چی رو در مورد من بهشون گفتی.
‫این نقشه بزرگیه، این تبانیه! ‫- آره، تبانی!
‫ما بعد از تبانی میایم تو این حرفه تا دانشجوهایی مثل تو رو عوض کنیم.
‫ما عوضت می‌کنیم!
‫آقا، من...
‫درس خوندنت تو کالج سیتی،
‫و این که ازشون خواستی مدرکتو یه جایی فرو کنن،
‫ثروتت، وصیت‌نامه‌ات،
‫شرط اینکه بدون مدرک یه قرونم بهت نمیدن،
‫ما همه چیو می‌دونیم.
‫همه راه‌ها به روت بسته‌ست، پی‌جی.
‫تنها کمکی که می‌تونیم بکنیم اینه که سال اولتو تو سیتی در نظر بگیریم،
‫و اجازه بدیم سر کلاس سال دوم بشینی،
‫این معافیت بهت داده می‌شه چون ما سه سال طولانی نمی‌تونیم تحملت کنیم.
‫سه ماه دیگه امتحانای جبرانی سال اول برگزار می‌شه،
‫نکته داستان اینجاست که اگه تو این امتحان رد بشی،
‫طبق قوانین کالج، اخراج می‌شی.
‫من این پیشنهاد ویژه رو بهت می‌دم.
‫اگه از پیشنهاد خوشت نمیاد می‌تونی بری. حاضری بری؟
‫میرم. ‫- به نظر میاد می‌خواد بره.
‫برو سر کلاس! ‫راهو نشونم بده.
‫بلند شو! ‫- برو ته کلاس بشین.
‫می‌خوای بری ردیف اول؟ ‫- خیلی خودتو گرفتی؟
‫میرن.
‫بیا داداش! بشین لطفا. ‫داداشم!
‫زن داداش! اونو ببین!
‫این کلاس خودته.
‫کتابمو یادم رفت، برو بیارش. برو.
‫این اینجا چیکار می‌کنه؟
‫چی می‌خوای؟
‫اولین باری که دیدمت، یه عالمه حس مختلف به دلم اومد...
‫دوباره ولو شد. ‫بلند شو!
‫چند بار می‌خوای بیفتی؟
‫آقای اوداندم داره میاد، سکوت لطفا.
‫آلاسانی پدانا "مانو چاریترا" رو نوشت.
‫یه شعر فوق‌العاده توش هست.
‫این هیچ‌وقت درست‌شدنی نیست.
‫دیروز واسه رواتی سوت زدی، نه؟
‫یالا، حالا واسه من سوت بزن! ‫احمق عوض‌آبادی!
‫می‌کشمت پسر!
‫سوراخ یا چاله؟
‫حتی شوهرمم جرئت نداره بدون اجازه به من دست بزنه،
‫تو چطور جرئت می‌کنی بهم دست بزنی و بگی ریلکس؟
‫تو منو نمی‌شناسی، ‫حسابتو میرسم.
‫این کلا لباس می‌شوره.
‫اگه کسی سر راهش سبز شه، اونو می‌شوره می‌ذاره کنار.
‫این راتامائه! ‫- نه، روانیه!
‫اون کیه؟
‫چرا از من می‌پرسی؟ ‫من جلوعم، از اونی که عقبه بپرس.
‫من نبودم گوروجی. ‫- می‌دونم.
‫نجات پیدا کردم! ‫- نتونستم گیرش بندازم.
‫وقتی گیرش بندازم، دو نصفش می‌کنم!
‫بهش یاد می‌دم گورو یعنی چی!
‫خدایا! یه فرصت بهم بده!
‫تو؟
‫کی می‌تونم این کتابو پس بدم؟
‫احمقِ کثافت! ‫رو آخرین حرفش تاکید کن!
‫اول منو زدی، حالا با پیچوندن زبونم منو اذیت می‌کنی.
‫دوباره واضح بگو!
‫چطور جرئت می‌کنی یه دانشجوی لیسانس رو بزنی!
‫همین‌جا بمون، ‫برمی‌گردم سراغت.
‫خرسِ پررو! ‫- خرس...
‫خدا بهم فرصت داد.
‫برای اینکه کلمه رو دوباره اشتباه تلفظ کردم، هی منو زد.
‫بسه!
‫دوباره میگه! ‫این چیه؟
‫نه آقا، این دوباره هه! ‫ازدواج...رشته مقدس! کالی! - بسه!
‫تو در موردم به این یارو شکایت کردی؟
‫من به خودش و باباش درس دادم.
‫اگه الان تو این موقعیته به خاطر کتک‌های منه.
‫این‌طور نیست؟ ‫- بله استاد.
‫حالا تو بگو. ‫- دوباره؟
‫رشته مقدس...چشم‌ها...
‫داره منو می‌زنه می‌کشه آقا. ‫- بسه!
‫فردا با یه دوتي بیا کالج،
‫این تنبیه منه به تو. ‫- من؟
‫این‌طور نیست؟ ‫حالا تو بگو.
‫میوه‌ها...چشم‌ها...
‫یعنی منظورت عرقه؟ ‫فردا تو هم با لنگ بیا. احمق!
‫خود راجانا رو باید تنبیه کرد!
‫وای نه، همه پولامو از دست دادم...
‫کیف پولم خالیه...
‫مثل گدا گشنه ها نزدیک ‫چراغ قرمز امیرپت.
‫کارت اعتباری م کار نمی کنه...
‫هر چی داشتم از دست دادم... ‫- کاجال بیا، من بایراوا هستم.
‫کارش تمومه، ‫دیگه قافیه رو باخته...
‫آبرو ریزی کرده...
‫به کسی که پیتزا و همبرگر می خوره ‫آخرش چاتنی می دن...
‫لعنتی های دزد! ‫نمی ذارین بخوابم؟
‫همه شخصیت ها مشخص شدن، ‫فقط برای دوتا بازیگر پیدا کنیم.
‫چیکار کنیم؟ ‫- می خوام اون نقش دخترو بازی کنه.
‫عمرا، من بازی نمی کنم.
‫کی به نقش خدمتکار می خوره؟
‫شاهزاده من!
‫چه عجب از اینورا!
‫مشکلت چیه؟ ‫- مشکلی نیست.
‫ما داریم یه تئاتر اجرا می کنیم تا ‫برای قربونیای سیل پول جمع کنیم.
‫داریم براش کمک جمع می کنیم.
‫ما پول نمی خوایم، پی جی.
‫یه نقشی هست، ‫فکر می کنیم تو براش عالی هستی.
‫اگه اون اون نقش رو بازی کنه، ‫من نقش زن رو بازی می کنم. - چی؟
‫نقش یه خدمتکار پیر ‫تو یه خونه بزرگ.
‫خدمتکار؟ من؟
‫آره، تو!
‫بهش گریم کنین.
‫شبیه یه خدمتکار واقعیه. ‫اون خدمتکاره.
‫تو بهترین خدمتکاری!
‫صورتت پولدار نشون نمی ده مگه اینکه ‫لباس گرون بپوشی.
‫چقدر با لباس ‫خدمتکاری بهت میاد.
‫گورتو گم کن!
‫تو با لباس خدمتکاری ‫از من بهتر به نظر میای.
‫نه فقط یکی دوتا، ‫اینجا 42 تا توالت هست، پی جی!
‫اگه کمتر بود نگران می شدم.
‫با حرف که نمیشه، ‫عرضه تو نشون بده.
‫با دیدن این همه توالت می میری.
‫یکی یکی نفرست، برس، ‫جوهرنمک، فنل با هم بفرست.
‫احمق!
‫حمام و استخر ‫دیگه شده سراب...
‫چوب رو گرفتم! ‫- حسابش رو رسیده...
‫پسره از ‫قصر به توالت اومده...
‫یه دفعه ای خدا رو شناخته...
‫و پسره رو از درد به گریه انداخته...
‫زندگی راحت تو بار با تهویه مطبوع ‫به پایان رسیده...
‫آخرش خیلی تلخ تموم شد...
‫زندگی لاکچری دیگه تمومه...
‫زندگیش از ‫بد به بدتر میره...
‫با یه حرکت نقش زمین شده!
‫40 تا توالت کار آسونی نیست، ‫من خودم نمی تونستم انجامش بدم.
‫خفه شو. ‫- خیلی خسته شده.
‫خوابم نمی بره، ‫لطفا یه داستان خوب برام تعریف کن.
‫حوصله ندارم. ‫- تعریف کن.
‫نیمه شب... چهار تا پا داره! ‫- اون داستان رو نمی خوام. یکی دیگه بگو.
‫اگه دوتا دیگه بیفته...
‫باشه، بیرون دهکده، ‫یه جنگل انبوه،
‫ابرا کادابرا داره تنها راه میره،
‫یه صدای بلند،
‫کیه؟ من چاندراموهی هستم!
‫مردم از خستگی، بدنم کوفته شده ‫اونوقت تو داستان جن میگی.
‫پولاکسی! بیا اینجا.
‫خوبه؟
‫داستان جن میگی؟
‫دیشب تو خوابگاه دعواشون شد.
‫روزگار بد داره ‫به ارباب دستور میده...
‫سرنوشت بدجوری ادبش کرده...
‫یه جارو دستش داده...
‫غرورش رو گرفته...
‫زندگی ای که بی خیال می چرخید ‫تبدیل به یه ترمینال اتوبوس شده...
‫و مجبورش کرده مثل خر کار کنه...
‫زندگی شاهانه و مرفه رو از دست داده...
‫با تب راجانا پایین اومده...
‫چی شده؟
‫معلم ورزش از پی جی خواسته. ‫- چی؟
‫هر دانش آموزی که اینجا درس می خونه باید ‫یا به گروه NCC یا NSS بپیونده!
‫تصمیمتو گرفتی؟
‫اینکه دیگه خواهش نیست.
‫طبق قانون مجازات اسلامی، اولیش ‫اقدام به قتل،
‫و دومیش هم ماده 503! ‫تهدید!
‫میگه تهدید نیست، ‫تو ساکت باش.
‫چطور میتونم بفهمم کدوم بهتره؟
‫منتظر بودم از تو بپرسم و تصمیم بگیرم. ‫- پیشنهاد بدم؟
‫ان اس اس یعنی کنترل ترافیک،
‫پیدا کردن بچه های گمشده تو جشنواره ها، ‫و پاک کردن دماغشون،
‫و کمک به افراد مسن برای رد شدن از جاده.
‫از مردا یا عرقشون متنفرم.
‫ان سی سی یعنی پیاده روی صبحگاهی، قهوه، ‫صبحانه، ایدلی، گاهی اوقات اردو،
‫آتش کمپ و دخترا، ‫و گذروندن وقت باهاشون،
‫متفاوت خواهد بود.
‫باشه این یکی.
‫به فرهنگ پاتوق من نزدیکتره.
‫اون کجاست؟
‫کمیته من تصمیم گرفت که ان سی سی ‫برای من بهتره.
‫آقا!
‫سرباز جدیدمون.
‫اصل کاری؟
‫سلام بر مادر هند!
‫زندگی پر از خوشی و رقص سالسا ‫تموم شد...
‫سختی ها ‫زندگی رو فرا گرفته...
‫پاهای غرور رو شکسته...
‫و پاها رو زخمی رها کرده...
‫بدشانسی بهش حمله کرده، ‫اونو کشیده و کوبیده...
‫خب که چی؟
‫یه کاسه گدایی براش مونده...
‫و برای یه وعده غذا سخت تلاش میکنه...
‫ویلاها و کاخ ها ناپدید شدن...
‫یه زندگی فقیرانه ‫براش باقی مونده...
‫میشه یه چیزی بدی؟
‫تموم شد؟ ‫- هیچی نمونده.
‫تخم مرغ؟ یه تخم مرغ بده.
‫نیازی نیست موقع خوردن مزه کنی.
‫ناهار اینه. بخور. ‫- ناعادلانه! این فرهنگ پاتوقه؟
‫میخوای شصت بار برای یه اوپمای ارزون منو بدوونی؟
‫من با ماشین میرفتم جیش کنم.
‫وقتی جنگ شروع بشه میتونیم فرار کنیم، ‫چرا از الان بدویم؟
‫تو اوپمات بادام هندی داشتی؟
‫اصلا اینقدر اوپما هست ‫که توش بادام هندی باشه؟
‫من یه دونه داشتم.
‫دوباره بدوم؟ ‫من به ان اس اس فرار میکنم!
‫انگار میخوای از ان سی سی ‫به ان اس اس بری.
‫احساس کردم کمک مستقیم به یه نفر ‫بهتر از یادگیری تیراندازی با تفنگه.
‫به مردمی که منتظر کمک هستن، ‫بگم که من براشون اینجام...
‫میخوام به مردم کمک کنم. ‫تصمیم گرفتم.
‫کمک به دیگران خوبه.
‫رهبر گروهتون رو بهت معرفی میکنم، ‫دستوراتشو دنبال کن.
‫ایشون... ‫- سیندهو آقا.
‫اینجوری تصمیم گرفتی؟ ‫- دنبالش برو.
‫من آقا؟
‫ان اس اس یعنی... ‫- لازم نیست بهم بگی، میدونم.
‫همه چیو میدونی؟
‫فکر کردم هیچی نمیدونی و میخواستم ‫یه ماه تو رو بی خبر نگه دارم.
‫اگه همه چیو میدونی، ‫شروع کن به کمک به روستایی ها.
‫به... کمک کن ‫- روستایی ها!
‫خدایا!
‫برو مرد!
‫تو چرا مثل یه مانع وسط جاده وایسادی؟
‫من؟ ‫- آره تو.
‫چطور جرأت میکنی تو روستای من جلومو بگیری!
‫خیس میشی. ‫- نیازی نیست، من همین الانشم خیسما.
‫بوفالو ها رو میبره تو جاده.
‫دارم با تو حرف میزنم.
‫برای این خسته شدی؟
‫چی شده؟
‫دستم لیز خورد و رفت داخل.
‫مشکلی داری؟ ‫بیا، دلداریت بدم.
‫بو میده! شیر آب کجاست؟
‫بهت نگفتم نمیتونه کار کنه ‫و استراحت میکنه؟
‫چطور جرأت میکنی سر وظیفه بخوابی! ‫بیست نمره کم میشه.
‫نمره کم میشه؟
‫من زدمش، اگه میخوای تعلیقم کن.
‫یه هفته استراحت میکنم.
‫اون دوره رو خیلی وقته گذروندی.
‫حتما قضیه به گوش ‫پدر کنا بابو رسیده.
‫اون خیلی آدم مهمیه؟
‫همه زندگی ها براش یه جورن، ‫چه ماهی باشه چه انسان.
‫چطور جرأت کرده پسرمو بزنه!
‫بیاین بچه ها!
‫این همونیه که زدتش.
‫بگیرینش.
‫عمو...
‫این بی عدالتیه آقا.
‫اینجا بشین.
‫این همونیه که پسرمون رو زده.
‫تو پسر منو زدی؟ ‫آره، من زدمش.
‫اگه بزنمش، ‫باز هم منو به زور میاری اینجا؟
‫اگه می خوای منو تحویل پلیس بده.
‫چرا منو آوردی اینجا؟
‫اگه منو بزنی، ‫همه تون رو می کشونم دادگاه.
‫من میرم. ‫- وایسا!
‫برید کنار.
‫وایسا! دارم میام، بنشونش اونجا.
‫کجا می خواد بره؟ ‫بشین.
‫پسر بچه ها که دعوا نمی کنن؟
‫مگه ما بچه که بودیم با بقیه ‫دعوا نمی کردیم؟
‫پرسیدی غذا خوردن یا نه؟ ‫- بگیر.
‫بابات مخصوص تو رفته ماهیگیری.
‫پسرم عاشق قلیه ماهیه. ‫- باشه، برای مادر هم بکش.
‫تو کانا بابو، پسر ما رو زدی؟
‫کار خوبی کردی.
‫۵ ساله که رفته شهر درس بخونه.
‫سالی یه بار بیشتر نمیاد.
‫به خاطر تو یه بار دیدمش، ‫اصلا مهم نیست که زدی.
‫ساکت باش مادر. این فقط یه بار ‫منو زد ولی تو که کلی بار زدی.
‫اگه می خوای بزنش تو صورتش بزن، ‫هیچ وقت به شکمش ضربه نزن.
‫یه مشکلی با کبدش داره. ‫- خوب میشم.
‫از من ناراحت نیستی؟
‫مگه تو نگفتی بزنمش؟
‫حتما پسرمون یه اشتباهی کرده ‫که تو عصبانی شدی.
‫تا وقتی که زخم صورتش خوب بشه، ‫باید تو هم آروم شده باشی.
‫ما که آدمای بی سواتی هستیم، ‫همش دنبال انتقامیم.
‫تو که با سوادی، نباید ‫این حس انتقام رو تو خودت پرورش بدی.
‫برای همین این کارو کردم.
‫به خاطر اینکه زده تو رو ‫ازش ناراحت نباش.
‫من که ازش دلخور نیستم پدر.
‫همیشه ازش خوشم میومده.
‫غذامون رو دوست نداری؟
‫نه، خیلی هم خوبه. ‫- بخور پسرم!
‫صبر کن پسرم! یه کم آب بخور.
‫وقتی که پسرمون سالی یه بار میاد خونه،
‫برای اینکه یه شکم سیر بهش غذا بدیم، ‫باید از همسایه ها غلات قرض بگیریم،
‫برای همین تو خوابگاه می مونه،
‫اونجا هم غذا داره هم می تونه ‫به درسش ادامه بده،
‫۵ ساله که اونجاست،
‫تو این ۵ سال پسرم با هیچ کس ‫دعوا نکرده،
‫باهاش دعوا نکن پسرم، ‫ممکنه زندگیش خراب بشه.
‫خداحافظ پسرم.
‫مادرم می خواد همین جا بمونم.
‫اینم برای اینکه تو خوابگاه بخوری،
‫این چراغ هم برای اینکه اگه ‫سر راهت هوا تاریک شد. مواظب خودت باش.
‫ببخشید رفیق. ‫- این حرفا چیه رفیق؟
‫پی جی، قبل از اینکه هوا تاریک بشه ‫برس خوابگاه.
‫کیه؟
‫چطوری افتادی پی جی؟
‫روح دیدم! ‫- از ترس افتادی؟
‫می خواستم بگیرمش ‫افتادم دنباش.
‫می دونم باورت نمیشه.
‫بیا این قرص رو بخور و ‫چایی تو بخور، خوب میشی.
‫من قرص الکی نمی خورم. ‫- لوس بازی در نیار.
‫۱۰ روز دیگه امتحانامه و ‫این رد میشه و از اینجا میره.
‫من حتما قبول میشم. ‫- حتما قبول میشه!
‫تصمیم گرفتم... باید به هر قیمتی ‫شده تو این امتحان قبول بشم.
‫حتما قبول میشی! ‫- اما چطوری؟
‫چطوری؟ سوالی که باید ‫مخالف بپرسه رو موافق می پرسه.
‫سال اول رو که تو شهر قبول شدی، ‫درسته پی جی؟
‫پول دادم تا قبول بشم.
‫برگه رو؟ ‫- نه، به اونایی که برگه ها رو تصحیح می کنن.
‫۳ ماه گذشته، ‫هیچی نخوندم.
‫حالا چطوری قبول شم؟
‫سقف داره می ریزه!
‫سلول ها بعد از مدت طولانی ‫زیر نور خورشید،
‫تو بارون منقبض میشن، ‫و ترک بر می دارن...
‫امشب رو برای درس خوندن ‫همین جا می مونم.
‫کانا بابو یه فکری می کنه که ‫یه تیکه بزرگترش رو دست من بیفته.
‫دستم می شکنه.
‫و من نمی تونم تو امتحان ‫شرکت کنم. یکی دیگه باید ‫به جای من امتحان بده...
‫کانا بابو به جای من امتحان میده و ‫من قبول میشم.
‫همه چی درست میشه.
‫اونوقت دستات رو از دست میدی.
‫فکر کنم تو همون موقع ‫نمی تونی تصمیم بگیری.
‫دستام رو نگه می دارم ولی ‫قبل از اینکه سقف بیفته، ‫دستاش رو قطع می کنم.
‫چه زمان بندی ای!
‫دوباره همون موقع میفته؟
‫چرا دوباره؟ ‫یه بار که افتاده.
‫شاهزاده!
‫فکر میکنه نقشه ست.
‫چی؟
‫ببینید آقا.
‫دانشکده ی درب و داغونتون ‫زندگی و دستامو نابود کرده.
‫چی شده؟
‫خیلی سخت درس خوندم، ‫آرزوم بود قبول شم،
‫هنوزم درسارو ‫جلوی چشمام میبینم آقا،
‫ولی چه فایده ای داره؟ ‫باید عدالت برقرار شه.
‫وگرنه اعتصاب غذا میکنم تا مرگ.
‫یعنی بدون ‫غذا خوردن میمیری.
‫باید قبلش بهم بگی، ‫به این میگن چی؟
‫اعتراض صلح آمیز! ‫من صلح آمیز اعتراض میکنم.
‫قبلی رو کنسل کن.
‫میخوای چیکار کنی؟
‫یه نفر دیگه ‫به جام امتحان میده.
‫ولی من بهش میگم چی بنویسه. ‫وگرنه اعتراض میکنم.
‫کی برات مینویسه؟ ‫- هر خری بنویسه هم قبول میشم.
‫ما؟ ‫- بحث تو نیست.
‫کانابابو، این دفعه تو بنویس.
‫باشه. ‫- اون برام مینویسه.
‫از کمیته میپرسم و تصمیم میگیرم. ‫- کمیته ی سری کریشنا؟
‫چرا هی بهم تیکه میندازی؟
‫یه شاراچاندارایی میخواد فقط ‫با تو گریه کنه نه من.
‫بزارش. ‫- بگیرش.
‫صورت زخمی!
‫سلام شارات! باز شرایط؟
‫درست حدس زدی. ‫- چی؟
‫بابابزرگت گفته بعد از سه ماه ‫تو دانشگاه یه شرط دیگه رو باز کنه.
‫تو که... ‫- بهت گفتم، یادت رفته بود.
‫میدونم داری فیلم بازی میکنی ‫که ارث بهم نرسه.
‫میکشمت!
‫بگم یا قطع کنم؟ ‫بگو.
‫شرایط جدید چیه؟ ‫- این دفعه رو میبخشمت.
‫از امروز به بعد ‫نباید کسیو تو دانشگاه بزنی.
‫اصلا حال و حوصله شم ندارم.
‫شرط دوم چیه؟
‫باید حداقل یه سال ‫رئیس اتحادیه ی دانشجویی بشی.
‫لونه ات خراب شده... ‫دلت شکسته...
‫ای پرنده ی کوچولو، کی زدتت؟
‫کمیته درخواستتو بررسی کرد ‫و موافقت کرد.
‫ولی ما تصمیم میگیریم ‫کی به جات امتحان بده.- کی؟
‫اون امتحانتو میده.
‫میتونه آقا. ‫- میده. اون امتحان میده.
‫رئیس اتحادیه ی دانشجویی شدن، ‫اینکه سیندو امتحانمو بده،
‫عکس اون پیرمردو ‫تو سلولم روبروم بذارین.
‫بابابزرگ! گیر انداختیم!
‫اون چیه؟
‫اون وقفه ست! ‫بعدش میبینم.
‫الهه ی مادر، پراوین امروز ‫امتحان داره، خیلی بی مسئولیته،
‫هیچ کاری رو نمیتونه درست انجام بده، ‫نمیتونه یه کلمه رو درست بنویسه.
‫به جز دختر و مشروب چیزی بارش نیست.
‫خیلی ولخرجه.
‫خیلی خنگه، ‫تو درس خیلی ضعیفه...
‫ما داریم بهش توهین نمیکنیم، ‫داریم در موردش به الهه میگیم.
‫الهه، لطفا به حرفاش توجه نکن.
‫ما تو فقر ‫به دنیا اومدیم و بزرگ شدیم.
‫اون تو ناز و نعمت ‫به دنیا اومده، بدون پول نمیتونه زندگی کنه.
‫لطفا کاری کن سیندو نظرش عوض شه ‫و براش امتحان بده.
‫نذار خودش امتحان بده الهه.
‫اگه خودش بنویسه، ‫یه قرونم نمیاره.
‫ما میخوایم تو این امتحان قبول شه الهه.
‫به چی نگاه میکنی؟
‫یه چند صد هزار تا خرج کردم تا ‫بفهمم بعضی ها دوستم نیستن.
‫داشتم فکر میکردم شما چطور ‫با اونا فرق دارین.
‫طبق... ‫- به تلوگو حرف بزن.
‫باید قبول شی. ‫- قبول شم.- قبول شی!
‫باید از این مانع عبور کنی.
‫انگار داری میبریش ‫قربانیش کنی!
‫نه آقا، امتحان بده.
‫یه چیزی تو همین مایه ها.
‫امسال بترکونیم.
‫این طرف پسر! ‫سالن امتحان این وره.
‫این غزنی محمدِ. ‫سالهاست داره تلاش میکنه.
‫تقلب ندارین که؟
‫با چی؟ با این؟
‫ساندو این امتحان زندگی منه
‫هملت شکسپیر رو می‌شناسی؟
‫من هلمت و املت می‌شناسم.
‫بلدی یا نه؟ ‫- نه، بلد نیستم.
‫آر کی نارایانان؟
‫اون راهبه رو می‌شناسم که ‫خونه‌اش کنار خونه‌ی نارایانه.
‫منظورم رفیق قدیمی‌ایه. ‫- نمی‌شناسم.
‫من بریانی بهشت رو می‌شناسم.
‫تو...!
‫اصلا چرا اومدی امتحان بدی؟
‫من می‌تونم بدون هیچ‌کس زندگی کنم، ولی ‫بدون عیش و نوش نه.
‫برای همه‌ی اونا پول نیاز دارم. ‫- باشه.
‫اگه من اینا رو می‌خوام، تو باید کمکم کنی. ‫نمی‌تونی ازش شونه خالی کنی.
‫داری همه‌ی اینا رو می‌نویسی؟
‫وظیفه‌مه هرچی می‌گی رو بنویسم.
‫اگه می‌دونستم این‌جوریه، ‫باهاش دعوام نمی‌شد.
‫نه تو، اون‌طرف رو بچرخون.
‫می‌دونم آقا.
‫بنویس!
‫امتحانا تموم شدن؟
‫کی؟
‫کی؟ برو بخواب.
‫بریم، بیا.
‫چی شده؟ ‫- نمی‌دونم. - بگیرش.
‫حتی اوپما هم تعارف نکردی، ‫حالا چرا شیرینی می‌دی؟
‫وقتت داره تموم می‌شه.
‫رکورد کالج ماست.
‫تو اولین دانش‌آموزی هستی که ‫بعد از 3 ماه کالج رو ول می‌کنه.
‫برای همین شیرینی پخش می‌کنن.
‫نتایج امروز میاد.
‫چرا صبر کنیم تا برگه بیاد؟
‫قبل از اینکه برگه بیاد، ‫وسایلش رو دم در آماده کن.
‫رد شده؟ ‫- شکی هست؟
‫چی شده؟ نتیجه‌ات اومده ‫و پرنده‌ها بال درآوردن...
‫رامانا اومده؟
‫این صدای زنگ دوچرخه‌ی راماناست.
‫یه موزیک عجیب غریب ‫میاد.
‫تو هم!
‫با دیدن قیافه‌اش حس می‌کنم قبول شده.
‫اسکار گرفته این بشر، ‫قیافه‌اش رو!
‫سیندو امتحان داده. ‫- ولی این جوابا رو گفته.
‫پراوین، راجانا صدات می‌کنه.
‫از قیافه‌اش معلومه، ‫آماده‌ی دلداری دادنش باش.
‫این‌جوری فکر می‌کنی؟
‫ساکت باش. ‫- چی شده؟
‫چطوری می‌تونستم قبول شم، رفیق؟ ‫- نباید این اتفاق می‌افتاد.
‫پدربزرگ!
‫تو هنوز هم بی‌عرضه‌ای! ‫- می‌دونم.
‫سیندو مسئول اینه، ‫ازش تشکر کن.
‫راجانا کنارش نشسته.
‫چرا از این جنس بنجلا حمایت می‌کنی؟
‫باید بندازیشون سطل آشغال.
‫منظورم در مورد پراوین بود.
‫فهمیدم آقا.
‫اگه تو رو ببینه، پوستت رو می‌کنه.
‫معلم اول به بچه شکلات می‌ده ‫تا ببرتش مدرسه،
‫بعدش می‌فهمه که اون بچه ‫چی می‌تونه یاد بگیره، درسته؟
‫اگه فقط 3 ماه بهش وقت بدی ‫و بهش بگی قبول شو یا رد شو،
‫اصلا وقت و فرصتی برای ‫اصلاح شدنش نمی‌مونه!
‫اگه بی‌عرضه واقعا خنگ باشه، ‫دو سال دیگه هم رد می‌شه،
‫اون موقع لازم نیست نگران ‫جایگاهش باشیم، آقا.
‫لازم نیست نگران باشیم.
‫آره.
‫این برای توئه. ‫- این چیه؟
‫من عادت ندارم کمک کسی رو ‫الکی قبول کنم.
‫می‌خوای ثروت پدربزرگت رو برداری؟
‫اون مال منه، عزیزم.
‫تو هنوز نفهمیدی.
‫مال پدربزرگت نه، ‫هر چیزی که خودت به دست آوردی رو بردار.
‫این اینجا چیکار می‌کنه؟
‫بگیرش. ‫- دستش رو گرفتی، عاشق شدی؟
‫عشق؟
‫سیندو، عشقم رو قبول کن.
‫باید عشقت رو قبول کنه؟
‫بزنش... بزنش و ‫همه‌ی شرطا رو فراموش کن.
‫فراموش کن چرا اینجایی!
‫همیشه تو زندگیت این‌طوری رفتار کن.
‫نه سیندو... ‫- حرف نزن، امیرجو.
‫حق با اونه، حرف نزن، امیرجو.
‫من عاشق کسی نیستم. ‫- اون عاشق کسی نیست.
‫من آزادم. اگه صبر داری، ‫6 ماه دیگه تلاش کن.
‫اگه صبر داشته باشی، شیش ماه دیگه هم امتحان کن.
‫ممکنه دل ببازه. ‫- ممکنه دل ببازه؟
‫دل ببازه؟ چطوری ممکنه دلش به اون ببازه؟
‫اینو نگه دار.
‫کجاست؟ ‫داداشمو ندیدی؟
‫اینجا مشروب فروشی ندیدی؟ ‫- اونجاست!
‫هی مابو، گیج شدم تو دیالوگا، ‫یه بار با هم تمرین کنیم.
‫دیالوگاتو که یادته، نه؟
‫باشه...باشه... من یاما هستم!
‫یاما؟ تو که دیوریودهانا هستی!
‫باید بگی عالی بود! ‫- عالی بود!
‫این طرف رو نگاه کن. ‫- میدونم.
‫کی اومدی داداش؟
‫ساعت نه و ربع، ‫نه و نیم.
‫این وقت شب اینجا چیکار میکنه؟ ‫- مست کرده.
‫ولی بازم میرم. ‫- داری در میری؟
‫بو گند میده!
‫این چیه؟ ‫- تئاتره، نمایش.
‫مهم اینه که کی هستی، نه اینکه چطوری هستی.
‫قیافش شبیه خلافکاراست، کیه این؟
‫من کریشنا هستم.
‫تا حالا چند تا تئاتر بازی کردی؟ ‫- حدود صد تا دویست تا!
‫صد تا یا دویست تا؟ صد تا که ‫اختلافشون خیلی زیاده.
‫صد و خورده ای حسابش کن.
‫کریشنا، از بین این چهار هزار تا عاشق ‫یکی رو انتخاب کن.
‫پس من این دختر رو انتخاب میکنم...
‫دیوریودهانا، به خودش جرات داده به سیندهی دست بزنه.
‫کریشنا، تاجتو بردار. ‫- هر چی شما بگید.
‫چرا؟ - تاجتو بذار سرت. ‫- نمیذارم.
‫کریشنا، تو دیگه لرد کریشنا نیستی.
‫سیندهی. ‫- بفرمایید، داداش پی.جی.
‫سیندهی، اگه صبر داشته باشه ‫آمیراجو میتونه امتحانش کنه؟
‫نباید کسی رو بزنی ها. ‫- برای همین که نمیزنمش.
‫چرا من؟ - این چیه؟ ‫- تئاتره!
‫عالی بود!
‫من که خودم داوطلبانه تو تله نیفتادم؟
‫به جز تو، سیندهی، من کیو دارم؟
‫داداش پی.جی. ‫از این شخصیت خوشم نمیاد.
‫یه شخصیت دیگه بهم بده، ‫با بازیم ترکوندنت.
‫از بین این سه تا انگشت یکی رو انتخاب کن.
‫دختر که توشون نیست، نه؟ ‫ولی بازم من یکی رو انتخاب میکنم.
‫خطری که تو ‫شخصیتش نداره، نه؟
‫سیندهی رو میخوای؟
‫چرا همش از من سوال میپرسی؟
‫صد تا تئاتر بازی کرده، ‫از اون نمیپرسی؟
‫مستی، نیا سمتم.
‫از بین این دوتا انگشت یکی رو انتخاب کن.
‫انتخاب کنم هم که میزنی، نه؟
‫انتخاب نکنی هم که میزنمت.
‫یواش بزن.
‫برای راجانا احترام قائلی، نه؟
‫اونم فقط واسه دنیای بیرون.
‫این چیه؟ ‫- تئاتره.
‫تو و اون وکیله میخواستید ‫مال و منالمو بالا بکشید، نه؟
‫من اشتباهی اون یکی انگشت رو ‫انتخاب کردم.
‫این کیه؟
‫من این شخصیت رو نمیشناسم، ‫نمیتونم بازیش کنم.
‫میدونم.
‫رفته بیرون. ‫از یه خطر نجات پیدا کردیم.
‫شرط میذاری شارات؟
‫استعفا میدم.
‫گفتی بالای صد تا، ‫چهارتا رو هم نمیتونی تحمل کنی؟
‫بسه دیگه! زشته مست ‫میکنی و دردسر درست میکنی.
‫کی اومدی داداش؟ ‫- همین الان، بیا.
‫کی این نیمکتا رو شکسته؟ ‫من شکوندمشون؟
‫همینطوری بودن دیگه، ‫بیا بریم تو اتاق.
‫آقا، من امتحانو قبول شدم.
‫بعضی وقتا این اشتباها ‫پیش میاد، برو سر جات.
‫زنگ خورد، برو.
‫هر کی نخواد میره. ‫- فکر میکنه من میرم.
‫مردم فکر میکنن زبان تلوگو از بین میره.
‫اگه این اتفاق بیفته، من یه طرف، ‫این معلما یه طرف، کجا باید برن؟
‫اگه قرار باشه زبان تلوگو از بین بره، ‫من یه روز زودتر میمیرم.
‫مردم ایالت همسایه دارن ‫برای زبانشون جون میدن،
‫بعد تو آرزو میکنی زبان تلوگو از بین بره.
‫زبان تلوگو به زور اون 35 تا ‫نمره رو میگیره،
‫پل ارتباطیه تا بتونیم شادیامون ‫و غم هامونو با مادرمون تقسیم کنیم،
‫وقتی دردت میاد که میگی اخ.
‫چطوری می‌تونی عظمت زبان تلوگو رو درک کنی؟
‫من اینجا نیستم که برات سخنرانی کنم، بلکه دارم بهت درس می‌دم،
‫بنویس پسر ویسوکسنا ‫تسکاسکامبوتلوئه!
‫تـ...
‫بنویس پسر ویسوکسنا ‫تسکاسکامبوتلوئه!
‫هزار بار بنویس. ‫- چی؟
‫گفتم هزار بار. بنویس.
‫اون پی.جی... ‫- لازم نیست به آدیوی رامبابو توضیح بدی.
‫فقط نشونم بده.
‫اون آدم آدیویه. ‫- میدونم.
‫چطور؟ ‫- اون آدم آدیوی (جنگل) ئه!
‫اونطوری نه، من آدیوی هستم ‫و اون آدم منه.
‫اون آدم آدیوی رامبابوئه! ‫- مشکل چیه؟
‫تو اون دختره رو دوست داری، ‫آدم من ولش میکنه.
‫تو اون دختره رو ول کن، ‫آدم من دوستش خواهد داشت.
‫آدم تو باید دختری که دوست داره رو ول کنه، ‫چطوری من ولش کنم؟ - چی؟
‫ببین، تو باید از زنت طلاق بگیری، ‫چطوری اون طلاق بگیره؟
‫حق با توئه. ‫- مگه نه؟ ولش کن.
‫ولش میکنم. ‫خب، آدم من؟
‫اون دختره رو ول میکنه. ‫- خب تو؟
‫من دختره رو دوست خواهم داشت.
‫مشکل چیه؟ ‫حل شد. بریم.
‫اگه گیجت کنم، ‫گیج میشی؟
‫لعنتی پیراهن قرمز...
‫این پیراهن مشکیه.
‫قرمز بیشتر بهت میاد، پسر. ‫- پسر؟
‫من اینجا ببرم، ‫داری بهم میگی پسر؟
‫اون چه قیافه ایه؟
‫نباید کسی رو بزنم، پسر. ‫- سنگ جابجا کردم!
‫نمیتونی قفل رو بفهمی ‫تو فیلمنامه،
‫نباید کسی رو بزنم. - چیو ‫باید بفهمم؟ بیا دیگه!
‫قیمت کدو حلوایی چنده؟ ‫- 50 روپیه!
‫50 روپیه؟! ‫بده 20 روپیه!
‫پسر، چوب کریکت رو بده.
‫الان میخوای کریکت بازی کنی؟
‫نمیتونم بازی کنم. ‫بلدم بازی کنم.
‫پسر، توپ رو بده.
‫چرا؟
‫راثاما! ‫- راثاما؟
‫چرا نمیدی؟ ‫- پسر فوق العاده!
‫اون کیه؟ احمق های عوضی!
‫وایسا، حالتو جا میارم.
‫انقدر برات بی ارزشم؟ ‫امروز کارت تمومه!
‫وایسا اونجا!
‫میخوای با توپ بزنی، ‫احمق لعنتی؟
‫چرا خودتو قاطی عشق و دعوا ‫میکنی؟
‫فراموشش کن.
‫یه نقشه خوب دارم که رئیس ‫دانشگاه بشی. فقط دنبالش کن.
‫بگو آقا.
‫الان نه. ‫- کی؟
‫امشب. ‫- کجا؟
‫معبد؟ ‫- نزدیک مشروب فروشی.
‫سه ربع گذشته اما ‫هنوز اصل مطلب رو نگفتی.
‫حتی اگه سه ربع دیگه هم بگذره، ‫اصل مطلب همینه.
‫مشروب؟
‫یه موقعیت خوب پیدا کن و به ‫همه یه بطری مشروب و 500 روپیه بده،
‫همه رأی ها رو میاری. ‫- سیندهو رقیبه.
‫به جهنم که سیندهوئه.
‫نمیتونه به این همه ‫آدم چیزی بده.
‫اما نصف دانشگاه دخترن، ‫با بطری ها چیکار کنن؟
‫به پدرشون یا دوست ‫پسرشون میدن.
‫جواب میده؟
‫60 درصد دموکراسی با همین ‫اصل کار میکنه،
‫تو پول داشته باش، ‫برای اونم یه نقشه دارم.
‫لازم نیست. ‫- نوشیدنی من کو؟
‫به رأی اونم نیاز داریم. ‫01 23 پخش شروع شد.
‫رأی ما مال توئه، ‫چه ایده ای آقا!
‫خانم، لطفا بهم صدقه بدید. ‫خانم، خدا بهتون برکت بده.
‫چرا هنوز نیومده؟
‫5 روپیه بهم بده، یه چایی بخورم.
‫با 5 روپیه چایی میخوری؟
‫25 روپیه بهت میدم، برو سم بخور! ‫گمشو!
‫چرا انقدر دیر کردی؟
‫دلت برای زندگی شهری تنگ شده بود؟
‫دوستای جدید، هوای تازه. ‫دارم نهایت لذت رو میبرم.
‫ماشینت کجاست؟
‫ماشین... جاده های روستا ‫خیلی راحت نیستن، برای همین... با موتور اومدم.
‫این یکی؟ ‫- مال منه. - دستتو بردار.
‫دوستم... داره با ‫خانواده اش میره بیرون، بعدا برش میگردونی.
‫موضوع اصلی اینه که من باید توی انتخابات دانشجویی برنده بشم.
‫اگه ببازم، باید تمام عمرم گدایی کنم. ‫مثل من؟
‫بیا اینجا. ‫واقعاً آزاردهنده‌س!
‫می‌کشمش.
‫حداقل 5 لک روپیه می‌خوام. ‫آوردیش؟
‫باید امشب تقسیم کنم.
‫با یه دامن بلند و یه ساری نصفه... ‫گل گذاشته تو موهاش...
‫شامالا، با اون گردن قشنگش... ‫- فقط برای ما اومده اینجا...
‫برای ما داره می‌رقصه...
‫آره؟ الان یه چیزی بگم؟
‫نمی‌فهمم چی دارین می‌گین، داداشا...
‫ولی بازم به همه عاشقای هنر سلام می‌کنم...
‫باشه، برو سر اصل مطلب...
‫اون تاپ رنگیه... ‫اون حلقه‌های طلایی...
‫اومده اینجا دنبال رأی، ‫قضیه اینه...
‫رأی ما فقط برای مونا هستش...
‫به ازای هر رأیی که بهش بدین، ‫یه زنگ می‌زنم...
‫تا عصر، شمارش شروع می‌شه...
‫اون بهتون نشون می‌ده کد چیه...
‫برین سر صندوق و ‫به بادکنک رأی بدین...
‫با رأی‌تون بترکونین...
‫اوه شامالا، ما بهش رأی می‌دیم...
‫مرد ریتم تند! ‫- ریتم تند؟
‫یعنی چی؟ ‫- اون ریتمه!
‫تو ایستگاه اتوبوس منتظر بودم و ‫خدای خودم رو دیدم و عاشقش شدم...
‫برنامه رقص «شاه بادمجون» رو ‫به خاطرش ول کردم...
‫حالا که اومدم اینجا می‌بینم خیلی زیادین... ‫باید یه کاری براتون بکنم...
‫بادکنک تنها امید شما ‫برای آینده‌ست...
‫من اینو می‌دونستم و ازتون خواستم...
‫علامت رو یادتون باشه ‫و به بادکنک رأی بدین...
‫ریتم سیما رو بزن! ‫- اون یکی!
‫چاقوها رو دربیارین!
‫چرا نمی‌گی اگه انتخاب بشی ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫اگه من تو انتخابات برنده بشم، ‫تو کلاسا FTV می‌ذارم...
‫اگه با نامه عاشقانه گیرتون انداختن، ‫من می‌گم نامه مرخصیه...
‫«راکی» رو از جشنواره‌ها حذف می‌کنم...
‫یه مشروب‌فروشی به ‫بوفه کالج اضافه می‌کنم...
‫اون رهبر ماست... ‫شک نکن که یه رهبری...
‫علامت رو یادتون باشه ‫و به بادکنک رأی بدین...
‫وای نه، راجانا!
‫به خاطر اینکه سعی کردی به این روش ‫تو انتخابات برنده بشی،
‫تو رو رد صلاحیت می‌کنم، ‫و از کمیته می‌خوام که به اتفاق آرا سیندو رو انتخاب کنه. - نه آقا...
‫چطوری تحمل کنم که مردم از فردا ‫پشت سرت حرف بزنن؟
‫مردا هیچ‌وقت یه زن رو نمی‌فهمن.
‫هیچ‌وقت!
‫چرا باید دلشو بفهمم؟
‫کجا می‌ری؟
‫آروم باش.
‫داریم می‌ریم.
‫پی‌جی 5 لک روپیه خرج کرد و ‫کاری کرد سیندو راحت برنده بشه.
‫وسایل پی‌جی رو نگه دارین و ‫وسایل بقیه دانش‌آموزا رو بندازین بیرون. - باشه.
‫برین بیرون!
‫راجانا، ما تو خونه چیزی برای خوردن نداریم.
‫لطفا نگو که بریم.
‫ببخشید آقا، اگه بابام بفهمه، ‫منو می‌کشه.
‫لطفا این دفعه آخر رو ببخشید، آقا.
‫ما تا اینجا اومدیم، ‫اونجا نمی‌تونیم زندگی کنیم،
‫پول هم نداریم که برگردیم خونه. ما نمی‌ریم.
‫پی‌جی اشتباه کرده، ‫چرا داری به ما می‌گی بریم؟
‫اشتباهش چی بود؟ ‫اون یه علاف به درد نخوره!
‫کاری رو کرد که فکر می‌کردم می‌کنه.
‫در موردش درست قضاوت کرده بودم. ‫پشیمون نیستم.
‫ولی من به شماها اعتماد کردم.
‫کاری کردین که سرمو ‫از خجالت بندازم پایین.
‫تو خفه شو.
‫لطفا برین، برین! ‫- ما نمی‌ریم، آقا.
‫این‌طوری نگو، راجانا، ‫فکر می‌کردیم داریم برای یه دوست کاری می‌کنیم،
‫حالا که اشک تو چشات رو دیدیم، ‫فهمیدیم،
‫چه اشتباه بزرگی کردیم!
‫آقا، بذار هر کی هر چی می‌خواد بگه، ‫ما مثل دانش‌آموزات رفتار می‌کنیم.
‫ما عوض نمی‌شیم.
‫من بابامو دوست دارم، ‫به بابام قسم، آقا.
‫اشتباهه، بهش قسم نخور.
‫فقط یه گنداب کثیف کافیه ‫تا یه تیم موفق رو خراب کنه.
‫اگه یه بار دیگه ببینم باهاشی، ‫دیگه جرأت نکن جلوی من بیای.
‫برین، یه چیزی بخورین و ‫بخوابین.
‫پاشو... پاشو...
‫مردم با دیدن اون پسر برهمن روشنفکر، ‫انگار اینو می‌گفتن...
‫هی کانا بابو! کارگردانت کجاست؟
‫مغرور، قمارباز، دائم‌الخمر، ‫به درد نخور، مرد بی‌استعداد.
‫چطور جرأت می‌کنه بیاد سر کلاس؟
‫مست می کرد و یه جایی ولو می شد.
‫مردم همین رو می گفتند...
‫هی پسر!
‫بیا اینجا!
‫چی؟
‫- لطفاً صداش نزن. ‫- دارم باهاش ​​حرف می زنم، مگه نه؟ خفه شو.
‫بیا اینجا.
‫بیا.
‫- نه! به عنوان یه دختر... ‫- مدرسه به خاطر بارون تعطیله،
‫میتونی ما رو بدون اینکه کتابامون ‫خیس بشن برسونیم خونه؟
‫مجانی انجامش نده، ‫بگو چقدر میگیری؟
‫نه لازم نیست، بیاین.
‫- داره بهت ​​لبخند میزنه. ‫- مشکلی نیست.
‫- اگه ناظم ببینتش دعوامون میکنه. ‫- درستش میکنم.
‫خفه شو!
‫بازم همدیگه رو ببینیم، لطفا اینجا بمون.
‫زود باش بیا!
‫- پراوین، زیر بارون خیس نشو. ‫- بیا تو.
‫- مامان! ‫- بیا تو پسرم!
‫- لطفا به حرفم گوش کن پسرم. ‫- بیا تو.
‫زیر بارون خیس نشو، ‫سرما میخوری.
‫زود بیا تو پسرم.
‫خیس نشو، سرما میخوری پسرم.
‫زیر بارون خیس نشو.
‫- بابا، میرم بیرون بازی کنم. ‫- بایست!
‫میرم بیرون، لطفا بهش ​​بگو مامان.
‫چقدر بهت ​​گفتم ‫شیطنت نکن؟
‫این همه بار!
‫پدربزرگ شیطنت رو دوست نداره.
‫یه شیطنت کردم و ‫پدربزرگ منو از خونه بیرون کرد.
‫ازدواج با من شیطنت؟
‫ساکت شو، گایاتری.
‫بعد از سال ها از ‫پدربزرگ پیام گرفتیم.
‫- نباید اونجا هیچ شیطنتی بکنی پسرم. ‫- باشه بابا.
‫پراوین، باید مثل پدربزرگ و ‫پدرت آدم خوبی بشی.
‫باشه مامان.
‫تصادف شدیدی بود، خونریزی شدید. ‫نجات سخته.
‫- داری میری پی جی؟ ‫- راجانا این جعبه رو بهت ​​داد.
‫این چیه؟
‫باشه، خداحافظ.
‫پراوین عزیزم، ممکنه وقتی 18 سالت شد ‫زنده نباشم،
‫پدرت با ترک پادشاهی و ثروت ‫برای تحصیل به این کالج اومد،
‫زندگی، دوستانی که شادی واقعی ‫و انسان های خوب رو هدیه میدن،
‫گفت فقط اینجا باهاشون آشنا شده،
‫منو بین آدم های ریاکار و دروغگو ‫رها کرد،
‫فقط اینجا موند.
‫مادرت هم فقط ‫اینجا با پدرت آشنا شد.
‫برخلاف میلم با هم ازدواج کردن.
‫به خاطر همین از خونه بیرونش کردم ‫و سعی کردم ازش انتقام بگیرم.
‫تا وقتی که عصبانیتم فروکش کرد و ‫عقلم سر جاش اومد،
‫خدا اونا رو ازم گرفت،
‫برای جبران اشتباهی که کردم،
‫آرزو کردم تو همون ‫کالج که پدرت درس خونده درس بخونی،
‫میخواستم تو همون زندگی و ‫تجربه ای رو که پدرت اینجا داشته داشته باشی،
‫تا پادشاهی و ‫کارخونه هامون که 40000 نفر رو پشتیبانی میکنه رو به خوبی اداره کنی،
‫فکر کردم از طرف من درسته که ‫تو رو رهبر 400 دانش آموز کنم،
‫به خاطر همین اصرار داشتم که ‫رئیس اتحادیه دانشجویی بشی،
‫آرزوم اینه که تو به خوشبختی ‫برسی و اون چیزی که من از دست دادم رو به طور کامل زندگی کنی.
‫با عشق، پدربزرگت.
‫به من عمو بگو!
‫- چرا بهم نگفتی آقا؟ ‫- چی باید بهت ​​میگفتم؟
‫تو در مقایسه با لجبازی ‫پدرت فقط یه بچه ای.
‫وقتی با هم درس میخوندیم، ‫یه سال طول کشید تا بشناسمش،
‫تو فقط سه ماهه اینجایی،
‫نه تو و نه پدرت ‫به حرف گوش نمیدین،
‫آروم باش پسر!
‫گریه نکن. این چیه؟
‫- من میرم عمو. ‫- کجا؟
‫یه جایی.
‫احساس گناه میکنم عمو، ‫از باخت میترسم.
‫پسر دیوونه!
‫بردن چه فایده ای داره؟
‫ممکنه تو رو به دنیا معرفی کنه.
‫یه بار بباز!
‫دنیا رو میشناسی!
‫برو، دیگه فکر نکن و برو بخواب. ‫فردا صحبت میکنیم.
‫برو!
‫- داری شنا میکنی، آمیراجو؟ ‫- نه، فقط دارم کار میکنم.
‫داری برنامه رقص رو برای ‫جشنواره روستا آماده میکنی؟
‫باید این کارو بکنیم، هیچ رقصنده ای میشناسی؟
‫ما بی عرضه ایم، اونجا رو نگاه کن، ‫یه مرد داره میاد!
‫برنامه رقص رو تو کالج منگاما چید. ازش بپرس
‫برای ما هم یه برنامه ترتیب میدی؟
‫دانشگاهه یا یه هارمله؟
‫از بیرون اومدی و آبروی این ده رو بردی!
‫احمق لعنتی! انشالله نابود بشی!
‫باز یه برنامه رقص ترتیب بده!
‫اون نگاه چیه؟ برو!
‫امیره جو اینجا هستی؟ ‫- امیره جو منم اینجام، بگو!
‫یه نفر ماسک زده بود و زد تو سر ما. ‫- کیه؟
‫راستشو بگو پیدی! ‫تو زیر ماسک، منو زدی.
‫منو هم زد.
‫مطمئنم خودشه.
‫منو زد!
‫کی زد تو سر دوستای پی جی؟ ‫- اگه من زدم، پس بقیه رو کی زد؟
‫ما میدونستیم رفتی بزنیشون.
‫اگه تو بزنی، شک میکنن،
‫پس ما هم باهاشون زدیم ‫تو سر چند نفر دیگه.
‫نباید شک کنن، درسته؟
‫به خاطر همین وانمود کردیم ‫که کتک خوردیم.
‫بسه دیگه بچه ها!
‫الکل مصرف میکنی؟
‫نگفتم که الکل نمیخورم ‫چون الکل نمیخورم،
‫این خیلی بدتره، ‫باعث میشه رازتو لو بدی،
‫بیا با راستای تلخ ‫خودمون رو خالی کنیم. اینو بگیر.
‫مگه نمیشه لااقل یه کار ‫برای خودمون با صداقت انجام بدیم پی جی؟
‫با پول و مشروب، رای میگیری ‫بعد خودت رو آدم خوب میدونی؟
‫در کل، آدمای مث تو ‫یعنی تو، تو جمع مورد تشویق قرار میگیرن.
‫اما هیچ پدری، ‫تو رو الگوی پسرش نمیکنه.
‫یه کار با صداقت انجام بده. ‫منتظرشیم.
‫جایی که سر ‫مون رو پایین انداختیم،
‫با سر بالا و با افتخار ‫باید تو همون جا قدم بزنیم، پی جی.
‫آره، نیازی به این راههای میانبر نیست.
‫رهبر کسیه که ‫مردم عاشقش باشن.
‫یه کار مفید برای مردم انجام بده ‫و اونها رو با خودت همراه کن.
‫لطفا تنهای نمان! ‫- چی کار کنم؟
‫این یعنی چی؟
‫یعنی چی؟
‫نیروی دانش آموزی پیلا جمیندار!
‫تو رهبری کن، ما پشتتیم.
‫باشه؟ ‫- آره.
‫همه میدونن که پراوین بخاطر ‫یه اشتباه کوچولو از انتخابات انصراف داد،
‫اما مارتین لوتر کینگ گفت نیازی به ‫قدرت نیست تا مشکلات دانشجوها رو بفهمی.
‫لطفا به تلوگو بگو!
‫همون حرفیه که ‫ما هم میزنیم، نظر ما هم همینه.
‫مشکلاتونو بگین تا حلش کنیم.
‫از الان برای برد ‫سال بعد گرم کن.
‫یه مشکلی تو دانشگاهمون هست، ‫میتونی حلش کنی؟
‫بگو، هرچی هست، ‫تو یه ثانیه حلش میکنم.
‫این توئی! اگه از دانشگاه ‫انصراف بدی، مشکل حل میشه! بریم!
‫لطفا بس کن! ‫لطفا بشین. لطفا بشین.
‫یه فرصت به ما بده.
‫چطور میتونیم بدیم؟
‫از هفته آینده ‫امتحانات میانترم شروع میشه،
‫هنوز درس ها تموم نشده،
‫معلم علوم و اوداهانداپیندام ‫دارن با هم میجنگن تا معاون بشن.
‫اگه میشه سعی کن اونها رو ‫به کلاس ها برگردون.
‫به تو میگیم چون معلم علوم ‫با تو مشروب میخوره.
‫انجامش بده،
‫بعد تصمیم میگیریم ‫به تو اعتماد کنیم یا نه، بیا دختر ها.
‫مدیر فعلی و مدیر قبلی، ‫دانش آموزای قدیم منن.
‫من 2 سال دیگه بازنشسته میشم.
‫اشتباه میکنم که ‫قصد دارم معاون بشم؟
‫بدون من علوم وجود نداره.
‫بدون علوم دانشگاه وجود نداره.
‫در این شرایط چرا ‫نباید من معاون بشم؟
‫میگم اگه قول بدی ‫منو نمیزنی. - بگو.
‫استاد ها و هیئت مدیره ‫دارن فکرشون رو میخورن،
‫که یکی از شما دو نفر رو ‫به عنوان معاون انتخاب کنن.
‫اگه منو رد کنی، منصرف میشم.
‫تو باید تلوگو رو ‫به یه دانشگاه خالی درس بدی.
‫برو، انگار ‫الان به انگلیسی درس میدی!
‫تو باید علوم رو هم ‫فقط به تلوگو درس بدی.
‫چرا تعجب کردی؟ ‫این احمق هم یه دانش آموز قدیم من بود.
‫پس دانشجوها تصمیم میگیرن ‫معاون بعدی کی باشه.
‫با رای.
‫چطور به این ایده عالی رسیدی؟
‫این بخاطر عدم تعادل ‫شیمیایی در پزشکی ... - بس کن!
‫تو گفتی رهبر کسیه که ‫مردم عاشقش باشن.
‫میریم رای گیری!
‫اما موقع رأی‌گیری، پشت برگه بنویسید چرا بهش رأی می‌دید.
‫آماده‌اید رأی بدید؟
‫آقا، پدرم، پدر بزرگم، پدرِ پدرِ پدر بزرگم،
‫بدون اینکه غذا داشته باشن،
‫با خوردن آش، منظورم خوردن که نه، خوردن آبِ آش، برای شما کار کردن،
‫با دمپایی می‌زنی؟
‫آقا!
‫این کیه؟ ‫کی این نقش رو بهش داده؟
‫شما بهش این نقش رو دادی.
‫چطور می‌تونم کاری رو که نمی‌تونم انجام بدم؟
‫اینطوری با احساس می‌گی وقتی رئیسه با دمپایی می‌زنه؟
‫دیالوگ باید از ته دل بیاد نه از دهن.
‫من همه این سال‌ها خیلی برای تو سخت کار کردم،
‫تو با تکبر پول و قدرتی که داشتی وحشیانه ازم سوءاستفاده می‌کردی،
‫و مثل یه حیوون منو می‌زدی بدون اینکه باهام مثل یه انسان رفتار کنی،
‫دل و روده‌ام داره آتیش می‌گیره،
‫و اون آتیش باید تو چشمات دیده بشه.
‫راجا، من تو رو از بچگی روی شونه‌هام بزرگ کردم،
‫چه روم جیش می‌کردی، چه خودمانی صدام می‌کردی،
‫به روی خودم نمی‌آوردم و با خودم می‌گفتم این پسر خودمه،
‫این پیرمرد رو، جلوی همه،
‫با دمپایی می‌زنی؟
‫این غرور یه رئیسه؟
‫پی‌جی! صندلی رو بذار پایین، این فقط یه بازیه.
‫عالی بود پی‌جی! ‫خیلی خوب بود!
‫دیالوگ رو عوض کردی. ‫مهم نیست.
‫بازیت فوق‌العاده بود!
‫صحنه رو تأثیرگذار کردی.
‫این همون چیزیه که می‌خوام.
‫کارت عالی بود، پراوین. ‫خوب تمرین کرده بودی؟
‫نه خانم، من قبلاً همینطوری رفتار می‌کردم.
‫اون موقع احساس طرف مقابل رو نمی‌فهمیدم.
‫حالا دارم می‌فهمم.
‫معلم علوم تو رأی‌گیری برنده شد.
‫می‌دونستیم برنده میشی، آقا.
‫چرا اینجا وایسادی؟ ‫مردم منتظرت هستن.
‫به مردن فکر می‌کنم. ‫- چرا آقا؟
‫فکر می‌کردم به خاطر عادت مشروب‌خوریم، به عنوان یه مرد تحسین می‌شم.
‫ببین، دانش‌آموزا درباره‌ام چی فکر می‌کنن.
‫آقا، شما تو رشته‌تون یه مدرس فوق‌العاده‌ای.
‫اما وقتی بعد از سیگار کشیدن میای سر کلاس، ما باید بوی گندش رو تحمل کنیم تا حرف‌هاتو بشنویم.
‫وقتی تو خیابون مست دیدمت، خیلی ناراحت شدم که باید بهت بگم مدرس علوم.
‫وقتی درس میدی، خوب متوجه می‌شم،
‫اما نمی‌دونم چرا دستات جاهای مختلف بدنمون رو لمس می‌کنه؟
‫اما بازم اون علمی که درس میدی رو می‌خوایم.
‫به خاطر اینکه به من احتیاج دارن رأی دادن.
‫از من خوششون نمیاد.
‫همه‌شون اخلاق‌های بد منو می‌دونن،
‫من نمی‌تونم معاون مدیر بشم.
‫به عنوان یه بزرگتر و یه آدم خوب،
‫اوداندام باید معاون مدیر بشه.
‫پی‌جی، اوداندام به شدت مریضه.
‫مثل پدرم بود. ‫دکتر میگه امیدی نیست.
‫می‌تونه تحمل کنه یا نه؟
‫چی شده؟ ‫- آقا،
‫بعد از اینکه به شما باخت، خیلی هیجان‌زده شد.
‫نفسش گرفت،
‫من همیشه اون رو به عنوان یه آدم خیلی فعال و یه معلمی که کتک می‌زنه می‌شناختم،
‫هیچ‌وقت ندیدم روی تخت دراز بکشه،
‫برو ببینش.
‫ما مسئولشیم.
‫پشت برگه رأی نوشتیم،
‫ما مثل نوه‌هاتون هستیم،
‫چرا ما رو هم می‌زنید؟ ‫چرا انقدر عصبانی هستید؟
‫آروم باشید بچه‌ها.
‫این کیه؟ چرا رفت رأی داد و مرگ رو برای خودش خرید؟
‫اشتباه من بود، استاد. ‫شما برنده شدید!
‫شما معاون مدیر کالج ما هستید.
‫بلند شید استاد!
‫شما به ما قول دادید، آقا.
‫گفتید یه روز قبل از اینکه زبان تلوگو بمیره، شما هم می‌میرید.
‫ما نمی‌ذاریم زبان تلوگو بمیره، آقا. ‫شما هم همینطور آقا.
‫من مسئول این اتفاقم.
‫دیگه هیچ‌وقت اینطوری نمی‌کنم.
‫آقا، دوباره...
‫بگو "دوباره" نه "دوباره".
‫من همیشه همینطوری تلفظش می‌کنم آقا. ‫بزنید آقا... بزنید...
‫نه، دیگه هیچ‌وقت کسی رو نمی‌زنم.
‫خشمم رو کنترل می‌کنم.
‫سلام کلاغ علمی!
‫تو ناظم مدرسه‌ای.
‫نه آقا، علم ‫تو اینترنت هست،
‫ولی معلمایی مثل تو باید ‫ادب و انسانیت رو بهمون یاد بدن.
‫یه مدتی ما رو رهبری کن.
‫با این ماجرا پی‌جی اسم و رسمی ‫تو دانشگاه پیدا کرده.
‫با همین اسم در رفته ‫می‌خواد رئیس دانشگاه بشه.
‫اگه رئیس بشه، ‫برای من و سیندو خوب نیست.
‫قوم و خویشای ما ‫دانشگاه رو قبضه کردن،
‫چطوری می‌تونه رأی بیاره؟ ‫- آره.
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونی ‫جلوی رئیس شدنش رو بگیری.- چطوری؟
‫تو امیرجو نیستی، درامراجی هستی!
‫تو انتخابات سال بعد شرکت کن. ‫- تو که از الان برنده شدی.
‫امیرجو برنده شد!
‫انگار امیرجو می‌خواد ‫تو انتخابات بعدی شرکت کنه.
‫بذار شرکت کنه ولی نباید بذاریم ‫رئیس بشه.
‫احمق، تو انتخابات روستا، ‫سطح بخشداری...
‫نفهمیدم چی میگی.
‫هم حمایت قومی و قبیله‌ای داره ‫هم مهر تأیید محلی رو.
‫باید هوشمندانه فکر کنیم و ‫کاری کنیم که بیان طرف ما رو بگیرن.
‫یعنی باید از یه جای دیگه ‫استفاده کنیم،
‫بذر رو تو زمین می‌کاریم،
‫و میوه‌اش رو از ‫شاخه‌هاش می‌چینیم،
‫مثل این می‌مونه که اونجا کلید رو بزنیم ‫تا لامپ اینجا روشن بشه.
‫پر از شنش کن.
‫شن و بلوک رو با نسبت ۳ به ۵ بریز.
‫شما که دانشجویید، ‫چرا دارید این کار رو می‌کنید؟
‫امیرجو اینجا طرفدار داره، تا وقتی ‫اسممون خوب در نره، کسی از ما حمایت نمی‌کنه.
‫اگه پدرا و مادرا تو خونه کلید رو بزنن، ‫دانشجوها تو دانشگاه به ما رأی می‌دن.
‫اگه لامپ سوخته باشه چی؟ گفتم اگه.
‫من نه، حواست به تراکتور باشه. ‫بیا...بیا...
‫حرکت کن... ‫- داره میاد.
‫راه رو باز کن!
‫اپی، تو رد شدی و ‫دانشجوها قبول شدن.
‫این چیه؟
‫توقف کن و ادامه بده
‫کلید؟
‫سیری‌پورم گذشته - سیری‌پورم به شما خوشامد می‌گوید!
‫چطور جرأت کردی وسط خیابون ‫بزنی به گاومیشا و در بری!
‫حسابتو می‌رسم.
‫مگه از دستت چی میاد؟ ‫دیگه اتوبوس رو نمی‌بریم تو روستا.
‫بذار هوا تاریک بشه، اون موقع می‌فهمی.
‫لامپ روی گاومیشا!
‫مستقیم برو جلو، محکم ‫و با اعتماد به نفس...
‫یه مبارز هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شه...
‫اگه هدفت یه چیزه، ‫شکست ازت طلب بخشش می‌کنه...
‫قدم‌های کوچیک و لرزون بردار، ‫وقتی زمین خوردی خودت بلند شو...
‫باید در حالی که با کلی مانع ‫روبه‌رو می‌شی به سمت هدفت بری...
‫اگه نور نباشه، ‫خورشید هم برای همه بی‌ارزشه...
‫اگه تاریکی غلبه کنه، ‫نور ماه هم کدر می‌شه...
‫اگه قدرت واقعیت رو بدونی، ‫هیچ‌کس نمی‌تونه جلودارت باشه...
‫مثل نور خورشید، ‫مثل دلپذیری ماه...
‫مثل یه دانشجوی در حال پیشرفت، ‫آروم و با اراده به راهت ادامه بده...
‫درود! من امیرجوی شما هستم.
‫به بچه‌هاتون بگید به من رأی بدن.
‫همه رأی‌های اینجا رو می‌گیریم.
‫داشتیم سریال می‌دیدیم، ‫چرا قطعش کردی اومدی تبلیغات انتخاباتی؟
‫اگه یه بار دیگه قطعش کنی، ‫با جارو می‌افتم دنبالت. گورتو گم کن!
‫چرا با این مردک کثیف ‫حرف می‌زنی، خواهر؟
‫فقط یه چیزی گفتن، ‫خدا رو شکر، کتکمون نزدن.
‫مشتتو گره کن... ‫فرصت‌ها زیادن...
‫غیرممکن‌ها میان ‫ازت طلب بخشش می‌کنن...
‫زمین به خاطر اینکه ‫دنیا یه فردایی داره آروم نمی‌گیره...
‫همین‌طور با استحکام ‫و قدرت به چرخیدنش ادامه می‌ده...
‫اگه تلاش کنی ‫رؤیات به حقیقت می‌پیونده...
‫اگه رفتار خوبی داشته باشی ‫الگو می‌شی...
‫چطوری دل دخترا رو به دست بیاریم؟
‫یا باید آدم خیلی ‫خاصی بشی یا مثل حضرت کریشنا.
‫خاص شدن سخته ‫ولی حضرت کریشنا...
‫فکر کنم دلش درد گرفته.
‫حضرت کریشنا!
‫من امیرجو هستم نه حضرت کریشنا.
‫به من رأی می‌دی؟
‫بهت رأی بدیم؟ بیا!
‫چی شد؟
‫هی امیرجو! تو تئاتر بازی کردی؟
‫پسره! تو طرفدار پی‌جی هستی؟
‫طرفدار اون نه، من طرفدار امیرجو هستم.
‫حالا جدی میگی؟ مطمئنی که اسم فامیل ما رو می‌خوری؟
‫اسم فامیل ما؟ چیه؟
‫زیر بغل! ‫- زیر بغل؟
‫زندگی خیلی کوتاهه...
‫مگه قرار نیست از این دنیا بریم...
‫مگه میشه این آرزوها رو با خودمون ببریم ‫یا شهرت رو...
‫هدف از تخیل تو به وجود میاد... ‫سفر به سمتش کار توئه...
‫سفر، طناب نجات برای ‫هر پیروزی و هر شکسته...
‫مگه هر روز، یه سال نو نمیشه ‫اگه هر طلوع مال تو باشه...
‫تو یه حس فوق العاده ایجاد می کنی ‫اگه استعدادتو نشون بدی...
‫اردوی پزشکی روستا ‫Siripuram PJSF
‫من از آدما و عرقشون متنفرم.
‫همه چی برای رأیه، درسته؟ ‫- نه، برای دوست دخترم.
‫برای دوست دختر 90 سالم.
‫تازگیا ازت خوشم اومده، ‫نمی دونم چرا ولی واقعیه.
‫می خوام باهات حرف بزنم.
‫چیه؟ ‫- الان نه.
‫الان نه
‫پی.جی خیلی عوض شده، ‫فقط به اون رأی میدم.
‫بابام هم بهم گفت بهش رأی بدم. ‫- بگیر...
‫فقط بابات نه، کل روستا ‫داره مثل انتخابات سراسری در موردش حرف می زنه.
‫برام مهم نیست اگه به من رأی ندی، ‫ولی لطفا به پی.جی رأی نده.
‫به پی.جی رأی نده!
‫چت شده؟
‫چرا بجای خودت در مورد اون حرف می زنی؟- برو بابا!
‫به پی.جی رأی نده!
‫طفلک دلش نمیاد عصبانی هم بشه.
‫من دارم نقش یه مرد پولدارو ‫بازی می کنم تو نمایش امسال،
‫می خوام پیراهنای خوب مثل ‫اونایی که پی.جی می پوشه داشته باشم.
‫پول آوردی؟ ‫- برای همین پی.جی رو آوردم.
‫می خوای آقا؟ ‫- نه ممنون.
‫دیدی؟
‫این تیشرت رو اینجا خریدی؟
‫نه عمو، تو از کجا خریدیش؟
‫فکر کنم لندنه.
‫انگار لندنه، ‫یعنی یه کشور دیگه.
‫چقدر شد؟ ‫- شاید 3000 روپیه!
‫سرت کلاه رفته آقا! تو مغازه من ‫3 تا 100 روپیه بیشتر نیست آقا.
‫3 تا 100 روپیه؟ ‫نشونم بده.
‫ببین! همون طرحه!
‫نگاه کن.
‫واقعا سرت کلاه رفته.
‫لطفا بخرش.- این یکی رو؟ ‫خوب میشه، بخرش.
‫بگیرش... بگیرش...
‫حواست به چیزایی که می خواد باشه، ‫یه لحظه دیگه بر می گردم.
‫این یکی چند میشه؟ ‫- 50 روپیه.
‫45 روپیه برش دار.
‫اگه اینو بفروشی چقدر گیرت میاد؟ ‫- 10 روپیه.
‫100 روپیه؟ نه ممنون.
‫بزارش سر جاش.- نه ممنون. ‫- لطفا برش دار.
‫خدا بهت برکت بده پسرم.
‫چرا لبخند می زنی پی.جی؟
‫دوستام اونجا اگه 5000 روپیه هم خرج مهمونی می کردم خوشحال نمی شدن.
‫من اینجا 500 روپیه هم خرج نکردم.
‫اون خانم مسنه هنوز داره کار می کنه ‫تا یه زندگی آبرومندانه داشته باشه.
‫چطوری می تونن انقدر ‫راضی زندگی کنن؟
‫نه تو 500 روپیه هست نه تو 5000 روپیه،
‫شادی و رضایت اینجاست.
‫چطوری؟- اون روزی که هیچ ماهی صید نمی شد، هرچی غذا ‫تو خونه مونده بود رو میاوردن برای من،
‫مامان با شکم گرسنه می خوابید،
‫مامان اون موقع خوشحال تر بود، ‫می دونی چرا؟
‫فکر می کرد حداقل شکم من سیره.
‫نگرفتی، درسته؟
‫خدا ما رو آفرید تا عاشق باشیم و از چیزا استفاده کنیم.
‫ولی تو سردرگمی مون از ‫آدما استفاده می کنیم و عاشق چیزا میشیم.
‫اون روزی که این عوض بشه، ‫همه جا پر از شادیه.
‫همه خوشحال میشن.
‫وایسا!
‫یه نفر داره صدات می کنه، ‫می خواد فقط با تو حرف بزنه.
‫هی ملی گرایی! داره تاریک میشه، ‫اگه می خوای به کسی زنگ بزنی، بزن.
‫من یه بچه کوچیک بودم که ‫مادرمو از دست دادم،
‫حالا اون مرده،
‫من کس دیگه ای رو نمی شناسم.
‫پدرم مرده!
‫تا کی می خوای اینطوری بشینی؟
‫اگه گریه کنی، ‫مرده بر می گرده؟
‫به یه نفر زنگ بزن، بیاین بسوزونیمش. ‫- چطوری می تونی این کارو بکنی؟
‫حداقل چهار نفر آدم برای حمل کردنش لازمه.
‫پدر!
‫بهت گفتم با هم کاستی های خودمون باش، ‫اهمیت ندادی.
‫بخاطر اون غریبه بهم نه میگی؟
‫الان نشونت میدم کی کمکت میکنه!
‫بشین گریه کن اینجا با این مرده!
‫تمومش کن دیگه…
‫بلند شو. ‫لطفا ببرینش.
‫نذارین یتیم بشه.
‫حالا واسه چی داری سیاست بازی در میاری؟
‫پ.جی، لطفاً فیلم بازی نکن، ‫این مشکل طبقۀ ماست.
‫سرت به کار خودت باشه.
‫این دیگه چه مسخره‌بازی‌ایه؟ ‫با هر چیزی یه نمایش راه میندازه.
‫بیاین بریم بچه‌ها.
‫عالی شد! با این کارت همۀ ‫رأی‌های طبقۀ خودش رو به دست میاری.
‫تو هم فرقی با امیرجو نداری.
‫اونجا رأی میبینی؟
‫من لبخند پیروزی ملی شدن رو ‫اونجا میبینم.
‫من فقط به پول فکر میکنم.
‫چطوری میخواد زندگی کنه ‫وقتی تنها نان‌آور خونواده‌شو از دست داده؟
‫از من میخواستی عوض شم ‫ولی خودت عوض شدی.
‫چرا اینو گفتی الان، کانا بابو؟
‫فقط داشتم امتحانش میکردم ببینم ‫واقعاً عوض شده یا نه.
‫نمیدونم رئیس میشه یا نه،
‫ولی مطمئنم که یه رهبر میشه.
‫وقتی میتونین چیزای مارو ملی کنین، ‫نمیتونیم غم و غصۀ شما رو هم ملی کنیم؟
‫ما همه پشتتیم.
‫جایارا ماراجو، نتایج سال دوم اومده.
‫عمو، اون… ‫- قبول شدی.
‫فردا پروژه‌تو تحویل میدی، درسته؟
‫تحویل میدم عمو.
‫سیندو اینجا بود، میخواست تو رو ببینه.
‫با من قرار میذاری؟
‫ولی نه اینجوری.
‫خیلی وقته که ‫تو رو به عنوان پ.جی ندیدم.
‫دورم بگرد…
‫قسم میخورم عشقم به تو ‫مثل کندوی عسل داره بزرگ میشه…
‫صبور باش…
‫اگه عشق جواب بده، ‫رازش فاش میشه…
‫تو رو تو قلبم حک کردم، ‫ای عروسک کونداپالی…
‫من یه پرنده شیرینم، ‫تو شیرینی منی…
‫دیگه بهم خیره نشو، ‫بیا پیشم عزیزم…
‫وای نه! من هنوز یه دختر کوچولوام…
‫تخت داره تکون میخوره…
‫بشکنیمش ‫و از کار بندازیمش؟
‫گيس بلندم عصبانیه… ‫با من ازدواج میکنی؟
‫ماهی توی قلاب رو میشناسم… ‫تیغ توی ماهی رو میشناسم…
‫ولی قلب این خوشگل چشم‌ماهی رو نمیدونم…
‫خجالت فامیل ماست… ‫تو یه خواستگار سنتي هستی…
‫مگه حق زن‌ها نیست که ‫مرموز باشن؟
‫چشم دلتو بستی… ‫بازش کن و ببین، منو پیدا میکنی…
‫آینده رو میبینم… ‫بعد از دیدنت، جلوی خودمو نمیگیرم…
‫خجالت رو کنار بذار… به من بله رو بگو…
‫بدون هیچ تردید و دودلی، ای عزیزم…
‫دنبالم نگرد، توی خودت بگرد ‫من توی توام…
‫گاری آوردم… ‫ماشین کوچیک آوردم…
‫بریم جشنواره…
‫گاری نمیخوام ‫ماشین کوچیک هم نمیخوام…
‫دوست دارم منو کول کنی ‫و ببری…
‫یاس برات بیارم یا سوسن؟
‫عزیزم، هیچ گلی لازم نیست… ‫لبخندات کافیه، بیا عزیزم…
مترجم : گمنام
دانلود فیلم و سریال های هندی بدون سانسور از وبسایت و اپلیکیشن بهارات مووی www.baharatmovie.com
حتما داخل کانال تلگرامی بهارات مووی عضو شوید @bolymix
‫همه واسه مناظره اینجا جمع شدن؟
‫راجانا، ساعت یازده صبحه، اون کجاست؟
‫آره، پ.جی کجاست؟
‫امیرجو، بدون حریف که ‫نمیتونی مناظره رو شروع کنی.
‫اون یه دائم‌الخمره؛ حتماً ‫بعد از یه دل سیر مست کردن خوابیده.
‫پ.جی رو جایی دیدی؟ ‫- نه. هیچ جا ندیدمش.
‫تو دیدیش؟ ‫- تو خوابگاه هم نیست.
‫این دیگه چه مسخره‌بازی‌ایه آقا؟
‫دانشجویان عزیز!
‫لطفا به من رأی بدین و ‫منو رئیس خودتون کنین.
‫دیگه چی میخواید، ‫هر کاری بگین میکنم.
‫من اگه باشم، درختای دانشکده رو قطع میکنم،
‫تیر برق میذارم،
‫و کاری میکنم دانشکده ‫از نور برق بدرخشه،
‫زنده باد مام وطن! زنده باد امیرجو!
‫سلام به همۀ برادرها و ‫خواهرهای عزیزم،
‫یه ایستگاه اتوبوس ‫به اسم دانشکدۀ خودمون میسازم،
‫تابلو نصب میکنم،
‫میپرسم هس کسی که ‫بتونه از من بهتر کار کنه؟
‫باید یه نیشگون از رونش بگیرم، احمق!
‫مگه ما بی‌عرضه‌ایم؟ ‫فقط ۵ دقیقه وقت لازمه.
‫وسط ده یه فواره درست میکنم.
‫یعنی یه شیر آب که آب بریزه.
‫دور و برش یه پارک می‌سازم.
‫- تو اون پارک، یه مجسمه از رهبر کاستمون، بومّا پیچایا، می‌سازم.
‫- خواهرا و برادرا...
‫- بهش گفتم کانال خبر ببین، ‫فکر کنم همه کانالارو دیده.
‫- پی جی اومد!
‫- خودشِ! ‫- لطفاً سریع بیا رو سن.
‫- ببین، بوی گندش تا اینجا میاد.
‫- دیگه تمومه، آقا. ‫چطوری الان بهش اجازه می‌دی؟
‫- آره، من یه مستم.
‫- یه بیکارم هستم.
‫- اما یه ویژگی دارم که ‫آمیراجو نداره.
‫- اونم...
‫- فکره!
‫- نمی‌فهمم چرا به چراغی تو کالج ‫که ساعت ۴ تعطیل می‌شه، نیاز داریم.
‫- اونم بعد از اینکه درختا رو قطع کردیم.
‫- یه عالمه نیمکت شکسته پشت سالن اجتماعاته.
‫- انگار می‌خواد نیمکتارو یه جایی ‫تو روستا بذاره.
‫- دانش‌آموزایی که اونجا وایسادین،
‫- اگه می‌خواین حداقل سال دیگه ‫این بحثو رو نیمکت بشینین و بشنوین،
‫- نیمکتا رو تعمیر کنین، ‫- خوبه. - نظر تو چیه؟
‫- بعدش آزمایشگاه علوممون،
‫- بدون تجهیزات،
‫- دانش‌آموزا به جای تجهیزات شیشه‌ای ‫از لیوان‌های فلزی استفاده می‌کنن،
‫- اخیراً تیکه‌های بزرگی از سقف افتاد، ‫منم اونجا آسیب دیدم،
‫- خداروشکر سیندو اونجا بود ‫که امتحانمو بده،
‫- چی گفت الان؟
‫- فواره تو روستا و یه مجسمه. ‫خوبه!
‫- مخزن فاضلاب شکسته و ‫بوش تا آشپزخونه میاد.
‫- نه، بوی گند.
‫- کتاب درست و حسابی تو کتابخونه نیست، ‫شیر آب درست و حسابی تو دستشویی‌ها نیست،
‫- این همه مشکل هست ‫ما خبر نداریم؟
‫- لطفاً یادداشت کن.
‫- بودجه زیادی برای تعمیرش نیست.
‫- این کالج ماست، ‫خودمون باید تعمیرش کنیم.
‫- آره، من یه مستم.
‫- تو بچگیم فارکس هم داشتم.
‫- هر دو گذشته‌ان. ‫ببین الان چیم!
‫- برای حل مشکلاتتون و ‫برای اینکه رهبرتون باشم،
‫- هر روز خودم رو از نو می‌سازم،
‫- و ادامه می‌دم.
‫- تصمیم شما چیه؟
‫- این نه! ‫- من حرف می‌زنم!
‫- من از روز اول پی جی رو زیر نظر داشتم،
‫- پی جی خیلی تغییر کرده،
‫- یه رهبر کسیه که اول خودشو تغییر ‫می‌ده تا تغییر ایجاد کنه،
‫- پی جی رهبر ماست!
‫- تموم شد؟ نصف دانش‌آموزا ‫از کاست من هستن.
‫- چرا یه چیزی نمی‌گین پسرا؟
‫- رأی می‌بینین اونجا؟
‫- لبخند ملی‌گرایی رو می‌بینم که ‫اونجا داره می‌سوزه.
‫- من فقط به پول فکر می‌کنم الان.
‫- رئیس از کاست خودمون ‫به درد بخوره، چه فایده‌ای داره اگه یه غریبه بشه؟
‫- بگو پسرا!
‫- چه کاستی؟
‫- اون یه دوست رو تو غم دید ‫نه کاستش رو.
‫- ما بودیم که حتی با جنازه‌ها هم ‫سیاست بازی کردیم.
‫- دانش‌آموزایی که فکر می‌کنن از عشق ‫پدر و مادرشون به دنیا اومدن، با من بیان،
‫- اگه فکر می‌کنین واسه کاسته، ‫پس باهاش بمونین.
‫- منتظر چی هستین؟ بلند شین!
‫- وایسین... التماستون می‌کنم... وایسین...
‫- رهبر شما کیه؟
‫- پی جی رهبر ماست!
‫- امکان نداره! من دوباره حرف می‌زنم.
‫- تصمیم گرفته شد که پی جی به عنوان ‫رئیس جدید انتخاب بشه.
‫- این تقلبِ، ‫من در اعتراض بیرون میرم.
‫- شش ماه بعد... ‫- از اون طرف برو.
‫- نقشه‌مون چیه، رئیس؟
‫- رئیس؟ این پیش‌درآمدِ. ‫نقشه سیرکار.
‫- اگه کاتش کنی. - شروع نکردی و ‫از الان کات، سیرکار.
‫- خفه شو، ۵۰۰۰۰ روپیه بهش دادم.
‫- باشه.
‫- اگه کاتش کنی، یه جاده خاکی...
‫- رو اون جاده خاکی قهرمان زنِ تو ‫و آدم بده‌ت...
‫- با یه موتور هیرو هوندا...
‫- نه موتور هیرو هوندا، آقا، ‫دوچرخه هیرو وان.
‫- پسرا، از یه سیم نازک استفاده کنین. ‫- چرا سیم، سیرکار؟
‫- فیلم نمی‌بینی؟ ‫تو فیلما، سومو‌ها تو هوا پرواز می‌کنن.
‫- الان زنده‌اش رو می‌بینی.
‫- اون دوچرخه‌ای که داره تند میاد، ‫به سیم سفتِ وسط جاده برخورد می‌کنه،
‫- اونوقت تا آسمون می‌پره!
‫باید امتحان رو بنویسی.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره.
‫کار اون تبهکار تمومه.
‫همین الان تمومه.
‫لعنتی، نقشه ی سرکار! ‫- ایول، ۵۰ هزار روپایی آب خورده.
‫هم دادی، هم باختی.
‫فکر کنم دوباره پنچر شدیم.
‫امکان نداره نقشه ام شکست بخوره. بکشینش! یالا!
‫داداش!
‫- داداش؟ ‫- بدبخت شدیم. بریم.
‫داداش، برو... این یارو خودمونیه.
‫ما بهش خبر دادیم، پولمونو بده.
‫از آدمایی که فقط برای پول کار میکنن خوشم نمیاد. گورتونو گم کنین.
‫اینجا چه غلطی میکنی؟ هنوز آدم نشدی؟
‫چونی کجاست؟ ‫- با جنی رفت.
‫خجالت میکشم بگم.
‫چون با تو رفته بود کتکت زدم. ‫- چی؟
‫یعنی تو کتکش زدی؟
‫بیخیال همه چی، درس و ول کردم.
‫با کلاهبرداری زندگی مو میگذرونم.
‫این چیزی بود که تو دانشگاه یاد گرفتیم، درسته؟ منظورم اینه که من...
‫این دیگه چه مسخره بازیه؟ باید برم امتحان بدم.
‫تو برو داداش، اون یارو که بهم پول داده بود بکشمت... غیبش زده!
‫میرم سراغش.
‫میرم سراغ امیرجو و خانواده اش.
‫چرا مثل پوستر فیلم صد روزه وایسادی اونجا؟
‫بپرس ببین پی جی به برگه نیاز داره یا نه.
‫- داداش... ‫- تو محل فیلمبرداری پول نخواه.
‫- دوست داری مال منو ببینی؟ ‫- بنویس.
‫بهش پول دادیم، آخرشم ضرر کردیم.
‫بهش پول دادیم، بذار یه کاری بکنه.
‫- کیه؟ ‫- هیشکی.
‫انگار هیشکی نیست.
‫فکر کنم امتحانتو خوب دادی، پی جی.
‫بله خانم، خوب نوشتم.
‫کانابابو چطور؟
‫همه اومدن؟
‫انگار ماشین خارجیه.
‫کانابابوی خودمون!
‫منم استاد.
‫بابام با قایق آهنی میرفت ماهیگیری،
‫زنگ میزد،
‫به این فکر میکردم که تحصیلم چطوری میتونه به بابام کمک کنه،
‫آزمایش من روی رنگ زیست تخریب پذیر برای جلوگیری از زنگ زدگی، جایزه ی سیاره سبز رو برد.
‫همینطوری یه کار خوب با حقوق بالا پیدا کردم.
‫- همه اش به خاطر لطف شماست استاد. ‫- خیلی خوشحالم پسرم.
‫پی جی داره مدرکشو میگیره، ببینیم.
‫... داره مدرکشو از رئیس دانشگاه میگیره.
‫هر سال وقتی دانش آموزا دانشگاه رو ترک میکردن،
‫به خودمون افتخار میکردیم که به خاطر سخت گیری ما تغییر کردن.
‫اما امسال حس میکنم ناراحتم، انگار بچه های خودم دارن ازم جدا میشن.
‫چطوری تونست مدرکشو بگیره؟ قبول ندارم. اون کلاهبرداره.
‫تو یه شیادی.
‫اون برای ما رئیس نشد، برای پول رئیس شد.
‫قصه اش طولانیه.
‫یه مشت داستان درباره ی تعمیر سقف دانشگاه، نیمکت ها، آزمایشگاه سر هم کرد.
‫شما هم حرفاشو باور کردین و بهش رای دادین که رئیس بشه.
‫اون چیکار کرد؟ سرتونو شیره مالید.
‫مدرکشو میگیره و میره پی کارش.
‫ازش استعفا بگیرین، فقط اینطوری سر عقل میاد.
‫اینطوری به پولش نمیرسه.
‫پول؟ کدوم پول؟
‫با فقط یه سال دوستی،
‫به خاطر من، بدون اینکه پلک بزنه، از میلیاردها پولش،
‫گذشت، پی جی خیلی احمقه امیرجو.
‫اون کلاهبردار نیست.
‫میگی برای پولش رئیس شده.
‫اما نمیدونی یه روز قبل از اینکه رئیس بشه چه اتفاقی افتاد.
‫- خانواده ی بیمار کجان؟ ‫- بگو.
‫بافت کبدشو فرستادیم بمبئی،
‫نظر من اینه که کاملا از کار افتاده،
‫فکر کنم خیلی وقته که بهش بی توجهی کردن.
‫اگه مشکل اینه،
‫یه فامیل خونی برای اهدای کبد و ۲۵ هزار روپیه آماده کنین.
‫گفتم که پول ندارم، ولم کن.
‫نه...
‫میدونم برای پول زنگ زدی.
‫من به عنوان یه تاجر، هیچوقت روی پروژه های ضررده سرمایه گذاری نمیکنم.
‫بهت گفتم باهاش دیدار نکن.
‫کجا رفتی؟ ‫زود برگرد.
‫اگه می گفتی پول ندارم، نظری، پیشنهادی چیزی میدادین؟
‫تهدید؟
‫۲۵ هزار روپیه؟
‫از ثروتت، ‫منظورم ثروت پدربزرگته،
‫من اجازه ندارم حتی یه قرونم بهت بدم.
‫تا وقتی که درستو تموم کنی...
‫به عنوان قرض بهم بده. ‫- قرض؟ چی داری؟
‫به جز غرور ثروت پدربزرگت.
‫من از این بیشتر انعام دادم.
‫اما حالا می‌دونم که پول قدرت نجات جون یه آدمو داره.
‫من به درد نخورم، اگه ثروتو بگیرم نابود میشم.
‫اون باهوشه، یه محقق بزرگه.
‫اگه زنده بمونه، قدرت اینو داره که زندگی خیلیا رو تغییر بده.
‫بذار بمیره. ‫کی براش مهمه یه آدم فقیر بمیره یا زنده بمونه؟
‫چرا اینقدر نگرانی؟
‫اگه من بمیرم، تاریخ تولد و مرگمو زیر عکسم میزنن،
‫اما اگه تو مدرکتو بگیری، ‫می‌تونی به هزاران نفر مثل من کمک کنی.
‫برو.
‫من خوب به حرفات فکر کردم، صداقتتو حس کردم،
‫می‌خواستی به دوستت کمک کنی،
‫من وصیت‌نامه پدربزرگتو کامل بررسی کردم،
‫قبل از اینکه شرایط من رو قبول کنی،
‫اگه قبول کنی که بی‌عرضه‌ای و ‫اوراقو امضا کنی و از اموال صرف‌نظر کنی،
‫پدربزرگت ۳۰ هزار روپیه برات کنار گذاشته. ‫قبول می‌کنی؟
‫بگو، ۳۰ هزار روپیه رو برای دوستت می‌خوای؟
‫یا ثروتو برای خودت می‌خوای؟
‫درسته آقا.
‫اگه بگه بخاطر عملش از ثروت صرف‌نظر کرده، ممکنه جلوشو بگیری،
‫برای همین دروغ گفته که من پول رو جور کردم.
‫مشکلی نیست.
‫این چیزیه که برام مونده.
‫اگه می‌تونه به درد کالج بخوره...
‫بشین، آبرومون رفت.
‫چطوری بدون پول زندگی می‌کنی، پی.جی؟
‫داره می‌پرسه چطوری زندگی می‌کنم؟
‫با ترس اومدم اینجا.
‫نه برای مدرک.
‫با یه شک، که آیا ثروتو بدست میارم یا نه.
‫فکر کردم همش تموم شده.
‫اما بعد از اومدن به اینجا، بر زندگی غلبه کردم.
‫نگرانی که چطوری بدون پول زندگی می‌کنم.
‫اما تو این دو سال همتون بهم اعتماد به نفس دادین.
‫فقط معلم‌ها نبودن که اینجا بهم درس دادن،
‫دو نفر دیگه هم بودن، ‫زندگی و زمان!
‫زندگی‌ای که اینجا گذروندم همیشه هدایتم می‌کنه،
‫اما این دو سالی که اینجا گذروندم باعث شد ببینم زندگی چیه.
‫فکر می‌کردم گذروندن ۲ سال با همچین آدمایی یه دستاورده.
‫اما وقتی فهمیدم که ۲ سال یه آدم مثل منو تحمل کردن،
‫عظمت دوستی و بزرگ بودنشونو فهمیدم.
‫فهمیدم که خوشبختی تو بار، ماشین یا تجملات نیست.
‫چطوری یه روپیه خرج کنیم و ‫چطوری آدما رو مثل آدم ببینیم،
‫چطوری باهاشون قاطی بشیم،
‫چطوری لبخند بزنیم،
‫آخرش هم فقط اینجا یاد گرفتم چطوری گریه کنم.
‫ثروت پدربزرگم فقط ترس از دست دادنو بهم داد.
‫اما ثروتی که شما بهم دادین اعتماد به نفس برای مواجهه با زندگیه،
‫و زندگی در برابر همه سختی‌ها.
‫اگه یه وقت تو زندگی قدم اشتباه برداشتم، ‫برمی‌گردم اینجا آقا.
‫یه اتاق بهم می‌دید اینجا، آقا؟
‫اینجا، اینجا همیشه برای توئه.
‫چی باعث شد این همه راهو بیای، شارات؟
‫انگار چاق‌تر شدی. ‫فکر کنم دلت برام تنگ شده.
‫احترام؟ ‫قبلاً صمیمانه صدام می‌کردی.
‫یه شرط آخر هست.
‫شرط؟ بازم؟
‫به جز پدربزرگم چیزی برام نمونده. - هست!
‫هدف وصیت‌نامه پدربزرگت ‫اینه که تو رو تغییر بده.
‫به عنوان یه آدم می‌دونم.
‫برای رفاه انسان... ‫- ببین، من فقط ۴۲ گرفتم تو زبان تلوگو.
‫فهمیدم، که نمی‌فهمی.
‫اگه حاضری بخاطر یه هدف خوب از ثروت صرف‌نظر کنی،
‫وصیت‌نامه پدربزرگت پیشنهاد می‌کنه ‫که می‌تونی کل ثروتو ببخشی.
‫تو چیز با ارزشی به دست آوردی، ‫ثروتو به عنوان هدیه قبول کن.
‫یه چیزی رو نمی‌فهمی. ‫- چیه؟
‫من هدیه دوست ندارم.
‫پس به عنوان یه مسئولیت قبولش کن.
‫چرا خودت اومدی اینجا؟ ‫یه زنگ می‌زدی، من می‌اومدم.
‫خدایا!
‫داری برای من کار می‌کنی، درسته؟- قربان.
‫ببوسم؟
‫لباس شیک آماده‌ست؟
‫پی‌جی، اميراجو سیندو رو دزدیده.
‫کیو؟ ‫- سیندو رو.
‫چانکی رو دیدی؟
‫داشت با دامن بلند ‫مثل دخترا واسه فشن شو ول می‌چرخید.
‫چرا منو دزدیدی؟
‫خودت سعی کن جواب بدی.
‫الان چی گفتم؟ ‫- گفتی تجاوز، رییس.
‫تجاوز یعنی همون دیگه، نه؟ ‫- آره.
‫تجاوز یعنی چی کار می‌کنی نه، ‫یعنی باهات چی کار می‌کنن.
‫همین، قول می‌دم، قسم می‌خورم...
‫دیگه جور دیگه نه با قول ‫و نه بی‌قول نمیگم.
‫مردم همیشه همینو می‌گن ‫و بعدش هیچ کاری نمی‌کنن.
‫امیرجو باهات اوکیه؟
‫هر کی باشه باهام اوکیه.
‫کیه؟ پی‌جی کنارت هست؟
‫بهش بگو، می‌خوام به سیندو تجاوز کنم.
‫پی‌جی، انگار می‌خواد به سیندو تجاوز کنه.
‫اون نه، من می‌خوام بهش تجاوز کنم. ‫عالی دوباره.
‫انگار می‌خواد انجامش بده. ‫- بده به من.
‫پی‌جی، تو هر داستانی قهرمان ‫آخرش می‌بره،
‫تو این داستان هم من می‌برم،
‫دارم همینو بهت می‌گم.
‫اینجا نه اما و اگری هست، نه ولی‌ای، فقط عمل!
‫چی داره می‌گه؟ ‫- جدی می‌گه.
‫ممنون.
‫ولی تجاوز لازمه؟
‫امروز یا فردا، ‫تجاوز تنها جوابه.
‫امیرجو، حالشو ببر!
‫اینجوری شروع شد... ‫- چی؟
‫سالمه؟ ‫- دختره سالمه.
‫من پرسیدم داداش سالمه.
‫داداش؟ اون یه ببره.
‫از اصل ماجرا خبر نداره.
‫امیرجو اومده.
‫همونجا وایسا، می‌کشمون.
‫به هر حال تجاوز تموم شده، ‫حالا چرا این تعقیب و گریز؟
‫سیندو رو خواستم، ‫این چیز لعنتی رو میاری؟
‫مگه اون خانومه رو نمی‌خواستی؟ ‫- اون اصلا خانم نیست!
‫بگیرینش... بگیرینش...
‫بریم فیلم ببینیم؟ ‫- همین الان یه دونه دیدیم.
‫خوب بود، نه؟ ‫- خب که چی؟
‫دوباره ببینیم. ‫- دوباره؟
‫فیلم خوب که دوباره و دوباره نمیاد.
‫پس، ببینیم.
امیدوارم از دیدن فیلم لذت برده باشید با بهارات مووی بروز باشید
مترجم : گمنام